یه کِش اونقدری کِش میاد که بضاعتشه ،

بعدش از یه جائی به بعد دیگه نمیتونه ،

نه که نخواد ؛

نمیتـونه ،

در میره , میخوره تو چش و چالمون!

این جریان خیلی از آدماست ها

آدمها را بیشتر از تحملشون تحت فشار قرار ندیم ..

رلفاش ُ دیدم

" گریه آرام __ کنزابورو اوئه "

هاااا

بهار خانوم دلش گرفته بود..

داشت با خودش فکر میکرد،خدا سه تا بچه بهش داده.ولی چه فایده؟

اولی که اونقدری که باید سرسبز نیست

سومی هم مثل خاله ش،تابستون گرم و داغه

داشت با خودش فکر میکرد، سه تا بچه داره ولی فقط یه دونه شون به خودش رفته

آره دیگه اردیبهشتو میگم..

همون فرزند خلف بهار خانوم

بهار خانوم هم که دید اینجوریه،تمام عشق و محبت و خوشگلیشو داد به اردیبهشت

اینجوری بود که اردیبهشت شد سوگلی بهار

و بچه های اردیبهشت شدن عزیز دردونه ها و تمام عیارای بهار خانوم ..

" فردا شکل امروز نیست __ نادر ابراهیمی "

.اما همیشه که قرار نیست اینجور بماند ،

بالاخره یک روزی می آید حتما" ، یک دنیایی میشود که همه خوبند ،

همه خوشحالند ، همه خوشبختند ،

همه بهم لبخند میزنند و زنده بودن را از ته دل زندگی میکنند...

این روزها اما آدم دلش میخواهد فقط یک گوشه ای را پیدا کند بنشیند و زانو ها را بگیرد توی بغلش و یک دل سیر برای همه چیز و همه کس گریه کند ،

برای خودش ، برای اطرافیانش ، برای مردمش ، برای آدمها ،

برای خدایی که کمرنگ شده توی لحظه هامان ،

برای ایمانی که این روزها نه فقط از دست بلکه از دل خیلی ها میرود ،

برای دنیایی که روز به روز کثیف تر میشود ، برای دل هایی که خیانت می بیند ،

میشکند ، لگدمال میشود ،

برای خوشبختی هایی که یک شبه میرسند به سیاهی محض ،

برای سیاه شدن دل آدمها ، برای تباه شدن شرافتشان ،

برای حرف های خوبی که همه اش شعار شده ،

برای دروغهایی که از قضا این روزها بازار گرمی هم دارند ،

برای روزمرگی ها ، تنهایی ها ، بی کسی ها ، دلتنگی های لعنتی ،

برای شادی زودگذر آدمهایی که دوستشان داری،

برای آرزو های از دست رفته ، برای آرامشی که رویا شده...

کاش زندگی اینهمه واقعی نبود ، این روزها زندگی یه معجزه کم دارد...

غالب مردم #تظاهر میکنن که #کنارت هستن ، #صداتُ میشنون و #میبیننت ، اما جایی که این #موضوع برات کاملا روشن میشه زمانی ِ که زیر ِ #خاک میری . . .

آنها که نزدیک‌ترن به تو ، آنان که بیشتر دوستشان داری ،

سخت‌تر ضربه می‌زنن انگار، محکمتر ، کاری تر، با همهء وجود ، با تمام قوا...

ضربه‌هاشان جانانه تر است ،

بیش‌تر درد دارد...میرود تا مغز استخوانت...

خورد میکند ، میشکند خودت را ، غرورت را ، تمام باورهایت را...

فرو میریزی ویرانگر است مثل زلزله...

آتیش است شاید ،

شعله میگیرد میسوزاند گاهی دلت را ، گاهی تمام خاطراتت را...

می پاشی از هم...می پاشی از درد...

شاید چون تو را بلد هستند ، تو را یاد گرفتند ،

بلد شدندت میدانن کجا بزنند که پایت بلرزد، که زانویت خم شود ،

دستت بی‌رمق شود ، بیحس شوی... بیفتی...

میدانند کجا بزنند ، چگونه بزنند که دیگر بلند نشوی...

که بشکنی حتی ، له شوی...

میدانند کجا بزنند که دردش بیش‌تر باشد...بیشتر دردت بیآید ،

که نفست در نیآید...

زودتر از پا بیفتی ، نیست شوی ، نابود شوی...تمام شوی حتی...


آنها که نزدیک‌ترن به تو ، آنان که بیشتر دوستشان داری ،

سخت‌تر ضربه می‌زنند انگار ،

کاری‌تر...کشنده تر ، مهلکتررررر...

همیشه دلت را کسانی می شکنند که دلت نمی آید، دلشان را بشکنی...

اینـَم صدقـ ه سـری ِ بهــایی ِ که به حرفـاتـون دادَن . . . !!

و یـا ی ِ بی اعتنـایی میتـونـ ه بـاشــ ه کـ ه حالا نسبت ِ بـ ه همـ ه چیـز ایجـآد شــده . . .

اینجاست که باید #ریلکس باشیُ بگی خب به درک ، بزار انقدر #حرف درست کنن تا حرف دونشون پاره شه . . .

#زمونه خیلی عوض شده ، خیلی از #نگاها هم باید #عوض بشه . . .