از یک جایی به بعد دیگر حال آدم خوب نمیشود...

.اما همیشه که قرار نیست اینجور بماند ،

بالاخره یک روزی می آید حتما" ، یک دنیایی میشود که همه خوبند ،

همه خوشحالند ، همه خوشبختند ،

همه بهم لبخند میزنند و زنده بودن را از ته دل زندگی میکنند...

این روزها اما آدم دلش میخواهد فقط یک گوشه ای را پیدا کند بنشیند و زانو ها را بگیرد توی بغلش و یک دل سیر برای همه چیز و همه کس گریه کند ،

برای خودش ، برای اطرافیانش ، برای مردمش ، برای آدمها ،

برای خدایی که کمرنگ شده توی لحظه هامان ،

برای ایمانی که این روزها نه فقط از دست بلکه از دل خیلی ها میرود ،

برای دنیایی که روز به روز کثیف تر میشود ، برای دل هایی که خیانت می بیند ،

میشکند ، لگدمال میشود ،

برای خوشبختی هایی که یک شبه میرسند به سیاهی محض ،

برای سیاه شدن دل آدمها ، برای تباه شدن شرافتشان ،

برای حرف های خوبی که همه اش شعار شده ،

برای دروغهایی که از قضا این روزها بازار گرمی هم دارند ،

برای روزمرگی ها ، تنهایی ها ، بی کسی ها ، دلتنگی های لعنتی ،

برای شادی زودگذر آدمهایی که دوستشان داری،

برای آرزو های از دست رفته ، برای آرامشی که رویا شده...

کاش زندگی اینهمه واقعی نبود ، این روزها زندگی یه معجزه کم دارد...