خوندم اونجارو

یه وقتایی، یه لحظه هایی...از اون لحظه‌های تک‌نفره ی خصوصی به زبون‌ نیاوردنی...
از اون وقتا که علی‌رغم تمام شعارها و قرارها با خودت، علی‌رغم ستایش شیوه‌ی زندگی بی‌تعهد و بی‌چارچوب و تنها و یه نفره و همینی که هستِ خودت،
علی‌رغم ستایش "تنهایی"، می بینی دلت می‌خواد همین امشب،
همین لحظه‌ی خاص، همین الانی که داری به تنهایی فکر میکنی،
تنها نباشی و نه دوست و رفیق _ که زیادند و عزیز _،
که آدمت، آدمی که مال توست و متعلق به همین لحظه‌های گاه‌به‌گاه،
بیاد و باشه و دستت رو بگیره و بمونه و نره...

خاگ بر سرِ پهنایِ قلبِ شومام مهندس
بوس بوس بغغغغغغل