گریه که سهله، زیر چتر شونش

تا آخره دنیا قدم می زنم

یه اتفاق نصف، نیمه ام که

یهو میونه، زندگی افتادم

یه ماجرای تلخ ناگزیرم

یه کهکشونم ولی بی ستاره

یه قهوه که، هر چی شکر بریزی

بازم همون تلخی نابو داره

از این تکرار ساعتها

از این بیهوده بودنها

از این بی تاب ماندنها

از این تردیدها

نیرنگها
شکها
خیانتها





از این رنگین کمان سرد آدمها
و از این مرگ باورها و رویاها

پریشانم …
دلم پرواز میخواهد !
.