ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

آين بوي غربت است

كه مي آيد

بوي برداران غريبم

شايد

بوي غريبي پيرهن پاره

در باد

نه!

اين بوي زخم گرگ نبايد باشد

من بوي بي پناهي را

از دور مي شناسم:

بوي پلنگ زخمي را

در متن مه گرفته ي جنگل

بوي طنين شهيه اسبان را

در صخره هاي ساكت كوهستان

بوي كتان سوخته را

در مشام ماه

بوي پر كبود كبوتر را

در چاه

اين باد بي قراري

وقتي كه مي وزد

دلهاي سر نهاده ي ما

بوي بهانه هاي قديمي

مي گيرد

و زخم هاي كهنه ي ما باز

در انتظار حادثه اي تازه

خميازه مي كشند



انگار بوي

رفتن

مي آيد

زندگی جیره مختصریست
مثل یکفنجان چای
و کنارش عشق است
مثل یک حبه ی قند
زندگی را با عشق
نوش جان باید کرد

زندگی فرصت بسکوتاهیست

تو ببرش نگو من می خوام برم بیرون تنها نمی تونم برم...بگو سعید بیا بریم یه بستنی بخوریم...من نعیم رو آوردم دانشگاه...خودش که نیومد

جو دیگه بد جور نا مرده...

شبت خوش

i know

اوه اوه اوه... چند تا ستاره داری مگه...رشت نیست اینجا هم میگی ...حالا یکی کم ...اشکال نداره بابا بیخیال...

مگه شما روزت نشکسته

تو رو شکل صلوات میبینم...تو رو دیدم یادم اومد 800تا مونده

باشه...ولی ای کاش مصاحبه کننده ها میرفتن تو همئن فضایی مه به خاطره تعلق داره مثلا جنوب (حالا شایدم رفتن کسی چه میدونه)

ز فرط گریه پیراهنش خیس ، خیس ، تر
«بابا! برو مغازه برایم پفک بخر»

باران مشت ، شانه ی او داشت می شکست
زیر غم ندارم و از صبح دم تبر

کم کم دل خدا هم از این ماجرا گرفت
از اشک های واقعی و مسری پدر

«فردا اگر درخت شکستن فروش رفت
خب می خرم عروسک بابای در به در

حالا برو بخواب که بسیار می چکد
فردا پفک پفک، پفک از آسمان سحر»

فردا اذان نداده خروسی بلند شد
هیزم شکن ...«فروش دهد هیزمم اگر

یک بسته ی بزرگ پفک می خرد پدر!»
باران گرفت ، بارش آرام و مختصر

کودک دوید سمت خیابان طلوع صبح
«هی جان ، پفک ببار خدا ، هر چه بیشتر»

می خورد و داد می زد و خوشحال می دوید
«مامان ! ببین چقدر پفک می شود هدر؟»

مادر کنار پنجره بهتش گرفته بود
باران چگونه طعم پفک می دهد مگر؟!!

،،،،،،،،،،،،،،

جنگل هنوز طاقت هیزم شکن نداشت
از فرط کار پیرهنش خیس،خیس،تر

ایرج مظلوم سامانی