ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

البته واسه شوخی گفتما

چه رمانتیک من بابامو با فامیلش صدا میکردم

من من من

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

زیرکی را گفتم این احوال بین، خندید و گفت صعب روزی، بوالعجب کاری، پریشان عالمی

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چو گل شاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمی

در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست ره روی باید جهان سوزی، نه خامی بی غمی

آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست آدمی دیگر بباید ساخت، و از نو عالمی

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

گریه ی حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی

نیما چی شدی امشب؟

مهسا گاز کجا بود داریم یخ میکنیم بابا
پریسا نون پنیرم آرزوست...

قیصر امین پور
اردیبهشت 73