افرین...

به ياد اون روز كه با يه گل رز سفيد رفتم پيشش

بگو در راه عشق ما چه باشد نقطه پایان

نه وصل ما بود ممکن نه دل کندن بود آسان



به امید چه بنشینیم که هر چه پیش رو بینیم

سراب است و میان آن رهی دشوار و بی پایان



فلک بر ما همی تازد جهان با ما نمیسازد

دگر ما بر چه دل بندیم بگو دیگر عزیز جان



مرا دردیست ازعشقت که بر اغیار نشد عنوان

همان بهتر بسوزم زان غمت در خلوت پنهان



بیا تا بشکنیم زنجیر سرد بیکسی ها را

رها گردیم از این دوران سخت غربت هجران



ز یک دست نازنین من صدایی برنمیخیزد

بده دستی به دست من که بگریزیم از این زندان

حالا هزار سالِ تمام است که هر از گاه برمی‌گردم


پايين‌تر از دره‌ای دور


رو به رديفِ صنوبرانِ سوخته می‌نگرم


آنجا هميشه پيش از غروب


مَحرمانِ مخفی‌ترين ترانه‌های مگو


سايه‌سارِ ترا بر ديوارِ مُشرف به چينه‌های شکسته ديده‌اند:


می‌آيی، پيراهنِ کبودِ بارانخورده‌ای را در باد


رو به رويای خورشيدِ خسته می‌گيری


دست به دامنِ روشنايی، دعا می‌کنی


درها، دريچه‌ها و ميله‌ها را می‌شمری


ميله‌ها و نامهای مردگان را می‌شمری،


و شب، تازه از اشتياقِ آن همه قرار


آن همه علاقه،‌ آن همه آدمی


می‌فهمی که ديگر هيچ خط و خبری نخواهد رسيد،


تنها کلماتی برهنه در هوا


بی‌راه و بی‌رويا


بر بوته‌های گُنگِ گريه فرو می‌شوند


تا سالها بعد، بر خوابِ خاطراتی تشنه


شايد که شبنم و ستاره ببارد


شايد که بوسه با باران، شايد ...

حالا هزار سالِ تمام است که هر از گاه برمی‌گردی


دَمی در برابرِ درگاهِ بسته درنگ می‌کنی


همانجا انگار که آوازِ عزيزی از دريا شنيده باشی


آهسته از گورهای گمشدگان می‌پرسی


آيا کسی در اين حدود، رويای روشنايی را نديده است؟


حالا هزار سالِ تمام است که هر از گاه برمی‌گرديم


پُشتِ بوته‌های گنگِ گريه می‌نشينيم


کلماتِ برهنه را پنهان و پوشيده می‌نگريم


و باز سايه‌سارِ ديگرانی بر ديوار ...

نمیدونم چی بگم !
نمیدونم این رسم زمونس یا وفای دوستان !
مدتی نبودم !
اومدم سر بزنم دیدم تا وقتی بودم دوستان سر میزدند و نظر میدادند !
چرا کسی به کلبه تنهایی من سر نمیزنه !
چرا هیچ کس سراغ منو نگرفته بود !
به هرحال دیگه کم کم دارم به فکر جمع کردن وبلاگ میوفتم !