مرسيييييييييييييييييييييييييييييييييييي

دو کبوتر در اوج

بال در بال گذر می کردند.



دو صنوبر در باغ

سر فراگوش هم آورده به نجوا غزلی می خواندند.

مرغ دریایی، با جفت خود، از ساحل دور

رو نهادند به دروازه ی نور...



چمن خاطر من نیز زجان مایه ی عشق

در سراپرده ی دل

غنچه ای می پرورد

هدیه ای می آورد

برگ هایش کم کم باز شدند

برگ ها باز شدند :

«...یافتم! یافتم! آن نکته که می خواستمش!

تار و پودش را از خوبی و مهر

خوش تر از تافته ی یاس و سحر بافته ام:

« دوستت دارم » را

من دلاویزترین شعر جهان یافته ام.»

قابل نداشت گلم

مهربون