گناه ، چیزی است جلوی دیدگان ما پرده می کشد تا نبینیم . گناه ، چیزی است که در گوش های ما پنبه ی لجاجت فرو می کند تا نشنویم. گناه ، چیزی است که از دل ، گِل می سازد، زیرا چشم و گوش و دل ما ، تمامی توشه ما برای رسیدن به خداست. عشق ، تنها کلمه ای است که نَفَس گرم خدا بر آن دمیده است. دیدار دو دلداده

می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب
نیست یک دم شکند خواب به چشم کس ولیک
غم این خفته ی چند
خواب در چشم ترم می شکند
نگران با من استاده سحر
صبح می خواهد از من
کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر
درجگر خاری لیکن
از ره این سفرم می شکند
نازک آرای تن ساق گلی
که به جانش کشتم
و به جان دادمش آب
ای دریغا به برم می شکند
دست ها می سایم
تا دری بگشایم
بر عبث می پایم
که به در کس آید
در و دیوار به هم ریخته شان
بر سرم می شکند
می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب
مانده پای آبله از راه دراز
بر دم دهکده مردی تنها
کوله بارش بر دوش
دست او بر در، می گوید با خود:
غم این خفته چند
خواب در چشم ترم می شکند