دهانت را می بویند
مبادا که گفته باشی دوستت می دارم
دلت را می بویند

روزگار غریبی ست نازنین

و عشق را
کنار تیرک راه بند
تازیانه می زنند

«عشق» را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچ سرما
آتش را
به سوخت بار سرود و شعر
فروزان می دارند
به «اندیشیدنم خطر مکن

روزگار غریبی ست نازنین

آنکه بر در می کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است
«نورم را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابان اند بر گذرگاهها مستقر
با کنده و ساتوری خون آلود

روزگار غریبی ست نازنین

و تبسم را برلب ها جراحی می کنند
و ترانه را بر دهان
«شوق» را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری
بر آتش سوسن و یاس

روزگار غریبی ست نازنین

ابلیس پیروز مست
سور عزای ما را بر سفره نشسته است
«خدا» را در پستوی خانه نهان باید کرد