اکنون که فارغ ار فریب روز
نشسته در خلوت و تنهایی عریان خویش
نوازش مهتاب را به تماشا نشسته ای . .
نگو که عاشقانه هایم را زیر لب نجوا نمیکنی
نگو که هر لحظه بودنم را تمنا نمیکنی
وقتی هر خاطره . . میلاد لبخند و بغضی دوباره است٬
اشکها به تو خواهند گفت :
رفتنت همیشگی نیست !
بیا
تیک تاک ثانیه ها
صدای بازگشت قدم های تو را می دهند !

حکایت من ؛

حکایت کسی است که عاشق دریا بود ،
ا
ما قایق نداشت ...

دلباختۀ ي سفر بود ؛

همسفر نداشت ...

حکایت کسی است که زجر کشید ،

اما ضجه نزد ...

زخم داشت و ننالید...

گریه کرد ؛

اما اشک نریخت ...

حکایت من ؛

حکایت چوپان بی گله وساربان بی شترست !

حکایت کسی که پر از فریاد بود ،

اما سکوت کرد ؛

تا همه ي صداها را بشنود ... !!

تو اخر تو پاییز و زیر بارون شوهر میکنی میری