باورم نمی شود
که پرم از فریاد،اما سکوت کرده ام!
سردم است
و انگار هیچ وقت گرم نمی شوم!
نمی دانم
زمان فلج شده
یا عقربه ها به خواب رفته اند
که طلوع نمی کنی تا گرمیت را حس کنم
خوب می دانم!
به مهتاب هم که بد بگویم،
هیچ چیز عوض نمی شود!
دیگر کجای این شب بی ستاره
دنبال ستاره ی بختمان بگردم؟
یا به کجا بگریزم
از هجوم بی امان این همه خاطره
که خیال تو سایه ام نباشد...
با این حال
دل من در هوای توست
راستی تو با دلت چه کردی؟

نیستی
هوای بوی تنت را کرده ام
می دانی
پیرهن جدایی ات بدجور به قامتم گشاد است
تو نیستی
آسمان بی معنیست
حتی آسمان پر ستاره
و باران
مثل قطره های عذاب روی سرم می ریزد
تو نیستی
و من چتر می خواهم …
هر چیزی که حس عاشقانه و شاعرانه می دهد در چشمانم لباس سیاه پوشیده…
خودم را به هزار راه میزنم
به هزار کوچه
به هزار در
نکند یاد آغوشت بیفتم …