صدایم کن
از خوابت بیرون ماندم
وقتی گاهی دور می شوی
وقتی که بی من می خوابی
وقتی هیچ قصه حواوآدمی
به امنیت آغوش ما نمی ماند
صدایم کن
از خوابت بیرون مانده ام
وقتی شکل بودن این روزها
هم رنگ هیچ کجای
زیستن من وتو نیست
شک وتردید بودنهای مان را
به خیسی چشم و دلتنگی بدل می کند
صدایم کن
از خوابت بیرون مانده ام

چون جان و دلم خون شد در درد فراق تو

بر بوی وصال تو دل بر سر جان تا کی

نمی دانم کجا بود و کی

پی کدام حادثه و تصادف

تنها می دانم در این سفر

دلم لرزیددلم لرزید و تنگ شد

تنگ آن کسانی که رفتند

تنگ آن کسانی که تنها ماندند

تنگ آن کسانی که به چیزی و آن کسی

که می خواستند نرسیدند

تنگ آن نگاهایی که پشت دیواره های

نازک اشک پنهان شدند

تنگ آن خنده هایی که

پرده ای برای غم ها شدند

این بار ؛ در این سفردلم لرزید ...
سفر را باسفره دلم می رفتم
دلم لرزید و تنگ شد
تنگ شد و گرفت
دلم از آدم های بی معرفت خاطره ساز
دلم از نگاهای غلط توهم دار
دلم از نوازش های پُر ترحم
دلم از پرمفهومهای بی معنی
دلم از رفتن عزیزانم
دلم از تنهایی آدمها
دلم از تن خواهی آدمها
دلم از بی کسی ام
گرفت و گرفت وگرفت
و تنگ شد گلوی زنده زندگی کردنم

خاطرات را برایت یاداورشدم
شاید همه انها کشک باشد
کشک. . . . گفتی؟ باورهم داری؟
چه می شود وقتی همه چیز کشک شد
کاش رشته های پیوند گذشته ها
یاکه سبزی روزهای بودن
یاکه نه. . . بوی همان لذت پناه
پناه به آغوشی که هم آغوشی نمی داند
کاش مزه همه این سالهای عمر
کاش کشک باشد کشک