باد اورد بگوشم نوايي
گويا ني لبكي عاشق شده بود
ژاله چشم ني لبك شد كلام
تا كه الهام عاشقي را سرود كند
ني لبك مي خواند آرام به گوش باد
شايد ش معشوق كلام را از نوا
باد رساند به دلش طوفان كند
عاشق اش دل سخت خيس باران بود
معشوق بينوا عشق نياآموخته بود
ني لبك مي خواند محزون و غريب
(( طفلكي فاصله چه گناهي دارد ؟
وقتي تمام ِ جرم ِ جدايي
گردن ِ قلبهاي ماست...))

براوووووووووووووو
براوو استاد...
اولین شعری بود که با همه یوجودم میتونم درکش کنم...
عالی بود استاد..عالی

دوستدار : ممنونم مهربونم
شقايق نازنينم : اگر دوست داشتي [لینک] را نگاه كن اصل شعر آنجاست