خوشه های ستاره ای دیگر در N11 فراوانند، از جمله NGC 1761 در پایین تصویر، که یک گروه از ستاره های جوان داغ عظیم میرسند، با گرفتاری تمام مشغول ریختن اشعه ماوراء بنفش به فضا هستند

ابرهای گاز و خوشه های ستاره ای در کهکشان همسایه ما، ابر ماژلانی بزرگ. ستاره پر انرژی یکی از فعال ترین در جهان نزدیک به ما است مطالعه این مهد کودک ستاره ای به ستاره شناسان کمک می کند درک بسیار بیشتری در مورد چگونگی تولد ستاره ها می شوند، اعتباری این کهکشان ها با توجه به اروپایی بودنشان که معمولا به کاشف پرتغالی فرناندود ماژلان و خدمه اش، که آن را در 1519 سفر دریا مشاهده کرده بودن بر میگردد . با این حال، ستاره شناس ایرانی عبد الرحمان صوفی و ​​ایتالیایی اکسپلورر آمریکو وسپوچی ثبت ابر ماژلانی بزرگ در سال 964 و 1503 به دست آورد بودن .

باطل کری مجازیتو روزتم سوخت شد

به گزارش ایسنا، خوشه کهکشانی پنج‌گانه «استفان» در فاصله ۲۸۰ میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی اسب بالدار قرار داشته و برای قرنهای متوالی در حال برخورد و انتشار نورهای درخشان بوده است.

تو زمینش موندن حالا

والا از ایران یاد نمیگیرن این سوئیسیا بیکار

این موجود از اندازه‌ای مشابه یک دانه شن برخوردار بوده و محققان بر این باورند که این اولین چندسلولی در حقیقت اجداد دایناسورها،و تمام چیزهایی هستند که نام حیوان بر خود می‌گیرند.

اره همچین فشار زمنونه مجاش کرده

باید بره بازیافت

بهش گفتم میگه من تو سنگینی خودم وامیستم بچه ...چیکار کنیم بزرگتر مون احترامش واجب

با این حال، سنگ‌های باستانی در «ایسوا» در نزدیکی سواحل جنوب غرب گرین‌لند نشان دهنده وجود آب مایع و حتی حیات بر روی زمین در حدود ۳٫۸ میلیارد سال قبل است.

از این رو دانشمندان بر این باورند که زمین در آن زمان باید در جایی میان نقطه انجماد و نقطه جوش آب قرار داشته و احتمالا به دمای امروزی بسیار نزدیک بوده است.

تناقض میان زمین منجمد که در آن سال‌ها به نظر باید وجود می‌داشت و دمایی که زمین از آن برخوردار بود، به عنوان «تناقض ضعیف خورشید جوان» خوانده می‌شود.

تاکنون ایده‌آل‌ترین توضیح برای این معما این بود که در آن زمان، تمرکز بیشتری از گازهای گلخانه‌ای مانند دی‌اکسیدکربن در جو به نسبت امروز وجود داشته است. این گازها با جذب حرارت خورشید، به گرم شدن زمین کم می‌کنند.

جرم این سیاره جدید در حدود ۴٫۵ برابر زمین بوده که در اطراف ستاره GJ 667C در فاصله ۲۲ سال نوری از زمین گردش می‌کند. نور دریافتی توسط این سیاره مشابه زمین است.

این سیاره در یک منظومه سه ستاره‌ای قرار گرفته که دو ستاره دیگر در مجموعه ستارگان کوتوله نارنجی قرار می‌گیرند.

ستاره GJ 667C از ساختار شیمیایی متفاوتی نسبت به خورشید برخوردار بوده و میزان عناصر سنگین‌تر از هلیوم آن مانند کربن، آهن و سیلیکون بسیار پایین‌تر است.

دانشمندان همچنین بر این باورند که احتمالا یک سیاره گازی و یک سیاره ابرزمین دیگر در منظومه این ستاره وجود دارد.