خسته ام باران. انقد خسته که دلم میخواد خودمو خلاص کنم. من هیچی نیستم. هیچکس برام ارزش قائل نیست. هیچکی یعنی اونی که باید. همیشه باتمام وجودم بهش عشق دادم. از ته قلبم. حرفاشو گوش کردم. ناراحتیاشو به جون خریدم که مبادا فکر نکنه تنهاس. ولی نمیدونستم نقشم فقط اینه که غصه هاش رو سرم آوار بشه.من سحر نبودم. من هیچی نبودم و نیستم. فقط به خاطر یه اشتباه مسخره باید کنار گذاشته بشم.نفرین نمیکنم چون واااقعا نمیتونم. ولی منم خدایی دارم.

سحر : (

تنها اشتباهت اينه كه زيادي بها دادي گلم...

منتظر اون شبم که خوابم ببره و دیگه بیدار نشم. شاید همین روزا...وقتی آدم به حساب نمیام. وقتی هیچکی برای احساسم اهمیتی قائل نمیشه همون بهتر که اصلا نباشم...