دستمال كاغذی به اشك گفت:
قطره قطره‌ات طلاست
یك كم از طلای خود حراج می‌كنی؟
عاشقم
با من ازدواج می‌كنی؟
اشك گفت:
ازدواج اشك و دستمالِ كاغذی!
تو چقدر ساده‌ای
خوش خیال كاغذی!
توی ازدواج ما
تو مچاله می‌شوی
چرك می‌شوی و تكه‌ای زباله می‌شوی
پس برو و بی‌خیال باش
عاشقی كجاست!
تو فقط
دستمال باش!
دستمال كاغذی، دلش شكست
گوشه‌ای كنار جعبه‌اش نشست
گریه كرد و گریه كرد و گریه كرد
در تن سفید و نازكش دوید
خونِ درد
آخرش، دستمال كاغذی مچاله شد
مثل تكه‌ای زباله شد
او ولی شبیه دیگران نشد
چرك و زشت مثل این و آن نشد
رفت اگرچه توی سطل آشغال
پاك بود و عاشق و زلال
او
با تمام دستمال‌های كاغذی
فرق داشت
چون كه در میان قلب خود
دانه‌های اشك كاشت.

خاك دل آن روز ، كه می بیختند
شبنمی از عشق ، بر او ریختند
دل كه بدان رشحه غم اندود شد
بود كبابی ، كه نمك سود شد
دل كه ز عشق آتش سودا در اوست
قطره ی خونی ست ، كه دریا در اوست
نیست دل، آن دل ، كه در او داغ نیست
لاله ی بی داغ ، درین باغ نیست
آهن و سنگی كه شراری در اوست
بهتر از آن دل ، كه نه یاری در اوست

غزالی مشهدی

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند؛ طلب عشق زهر بی سرو پایی نکنیم