آروین
ﻣﺜﻞ ﺑﺮﮔﻲ ﺧﺸﻚ و ﺗﻨﻬﺎ، روي ﺷﺎﺧﻪ ﻣﻮﻧﺪم اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ ﺗـﻮي ﭼـﻨﮓ وﺣـﺸﻲ ﺑﺎد، ﺑـﺮم از ﺧـﺎﻃﺮ و از ﻳـﺎد ﺑـﭙﻮﺳﻢ ﻫﻤﻪي روزاي ﻣﻦ ، ﻗﺼﻪي ﺑﻮدن ﻣﻦ، ﺗﻮي آﻳﻨﻪي دﻟﻢ ﻣـﺜـﻞ ﺷـﺐ ﺳـﻴﺎه و ﺳـﺮده ، ﻣـﺜـﻞ اﺑـﺮا رﻧـﮓِ درده
آروین
اي ﺑـﺎزﻳـﮕﺮ! ﮔـﺮﻳـﻪ ﻧـﻜـﻦ، ﻣـﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﻣـﺜﻞ ﻫـﻤﻴﻢ ﺻﺒﺤﻬﺎ ﻛﻪ از ﺧﻮاب ﭘﺎ ﻣﻴﺸﻴﻢ ﻧﻘﺎب ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﻲزﻧﻴﻢ ﻳﻜﻲ ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻴـﺸﻪ و ﻳﻜﻲ ﻣﻴﺸﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺪوش ﻳﻜﻲ ﺗﺮاﻧﻪﺳﺎز ﻣﻴﺸﻪ ﻳﻜﻲ ﻣﻴﺸﻪ ﻏﺰل ﻓﺮوش ﻛﻬﻨﻪ ﻧﻘﺎب زﻧﺪﮔﻲ ﺗﺎ ﺷﺐ رو ﺻﻮرﺗﻬﺎي ﻣﺎﺳﺖ ﮔﺮﻳﻪﻫﺎي ﭘـﺸﺖ ﻧﻘﺎب ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻲ ﺻﺪاﺳﺖ
آروین
ﻣـﮕﻪ ﻣﻴﺸﻪ ﻳﻪ ﭘﺮﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺑﻲ آب و دوﻧﻪ ﻣـﮕﻪ ﻣﻴﺸﻪ ﻛﻪ ﻗـﻨﺎري ﺗﻮي ﺑﻐﺾ آواز ﺑﺨﻮﻧﻪ اﮔـﻪ ﺗـﻮ ﺑـﺮي ز ﭘﻴﺸﻢ ﻣﻦ ﻫﻤﻮن ﻗﻨﺎري ﻣﻴﺸﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﻐﺾ و ﮔﺮﻳﻪﻫﺎﺷﻢ ﻣـﻴﮕﻪ ﻣﻴﺨـﻮام ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ
آروین
ﺻﻮرت ﻋﻜﺲِ ﺗﻮ آﻟﺒﻮم ﺧﻴﺴﻪ دوﺑـﺎره ﺧـﺎﻃﺮه ﺗـﻮ ﺑـﻮﺳﻴﺪم اﻳﻦ ﺳﻮال ﺑﻲ ﺟﻮاﺑﻮ از ﺧﻮدم ﺗـﺎ ﺣـﺎﻻ ﻫﺰار دﻓﻌﻪ ﭘـﺮﺳﻴﺪم ﺑﺎ ﻛﺪوم ﺗﺮاﻧﻪ ﺑﺎز ﺟﻮن ﻣﻴﮕﻴﺮه ﻧـﺒﺾ اون ﺣـﻨﺠﺮهي ﻓﻴﺮوزه ﻣﻴﺪوﻧﻢ ﺑﺪون ﺗﻮ ﻓﺮداي ﻣﻦ رﻧـﮓ ﺧﺎﻛﺴـﺘﺮي دﻳـﺮوزه
بهامین
توسط موبایل در
سیاوش قمیشی
كي مهربونيتو گرفت, از منه غرقابه ي درد, كي دستاي عزيزتو تبر براي ساقه كرد؟ كينه رو كي ياده تو داد, تو هم شدي مثل همه, از تنه گرمه عاشقت كي ساخته يه مجسمه, نميشه باورم تويي, نه اينكه چشماي تو نيست, تو طاقتت نبود منو ببيني با چشماي خيس
آروین
رﻓﺘﻲ وﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي ﺗﻮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﻮ ﺧﻴﺎﻟﻢ ﺑﻲ ﺗﻮ ﻣﻦ اﺳﻴﺮ دﺳﺖ آرزوﻫﺎي ﻣﺤﺎﻟﻢ ﻳـﺎد ﻣـﻦ ﻧـﺒـﻮدي اﻣـﺎ، ﻣـﻦ ﺑﻪ ﻳـﺎد ﺗـﻮ ﺷﻜﺴﺘﻢ ﻏﻴﺮ ﺗﻮ ﻛﻪ دوري از ﻣﻦ، دل ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺴﻲ ﻧﺒﺴﺘﻢ
آروین
ﺗﻮ رو ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻴﺬارم ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎ ﻣﻴﻤﻮﻧﻢ اﮔﻪ ﺗﻮ ﺷﺒﻬﺎي ﺳﺮدت ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺗـﻨﻬﺎ ﻣﻴﺸﻴﻨﻲ ﻣﻦ ﺑﺮات ﻣﻴﺨﻮﻧﻢ از ﻋﺸﻖ ﺗﺎ ﻛﻪ ﻓﺮدا رو ﺑﺒﻴﻨﻲ اﮔـﻪ ﻫﻢ ﺻـﺪاي اﺷﻜﻲ واﺳـﻪ آرزويِ ﺑﺮ ﺑﺎد ﻣﻦ ﺑﺮات ﻣﻴﺨﻮﻧﻢ اي ﮔﻞ، ﻧﻮ ﺑﻬﺎرو ﻧﺒﺮ از ﻳﺎد
آروین
وﻗﺘﻴﻜﻪ ﺗﻨﮓ ﻏﺮوب، ﺑﺎرون ﺑﻪ ﺷﻴﺸﻪ ﻣﻲزﻧﻪ ﻫـﻤـﻪ ﻏﺼـﻪﻫﺎي دﻧـﻴﺎ ﺗـﻮي ﺳﻴـﻨـﻪي ﻣـﻨﻪ ﺗﻮي ﻗﻄﺮهﻫﺎي ﺑﺎرون، ﻣﻴـﺸﻜﻨﻪ ﺑﻐﺾ ﺻِﺪام دﻳﮕﻪ ﻏﻴﺮ از ﻳﻪ دوﻧﻪ ﭘـﻨﺠﺮه ﻫﻴﭽﻲ ﻧﻤﻴﺨﻮام
آروین
ﺑﻮﺳﻪي ﺑﺎد ﺧﺰوﻧﻲ، ﺑﺎ ﻫﺰار ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻲ زﻳﺮ ﮔﻮش ﺑﺮگ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴـﮕﻪ ﻃﻌﻤﻪ ﺧﺰوﻧﻲ ﺑﺮگ ﺳﺒﺰ و ﺗﺮ و ﺗﺎزه، رﻧﮓ ﺳﺒﺰﺷﻮ ﻣﻲﺑﺎزه ﻏﺮق ﺑﻮﺳﻪﻫﺎي ﺑﺎد و وﺣﺸﺖ روزاي ﺗﺎزه ﻣﻴﻜَﻨﻪ دل از درﺧﺖ و، ﻣﻴﺸﻪ آوارهي ﻛﻮﭼﻪ ﻛﻮﭼﻪاي ﻛـﻪ ﻳﺎدﮔﺎر روزاي رﻓﺘﻪ و ﭘﻮﭼﻪ
آروین
ﻳﺎد ﺗﻮ ﻫﺮ ﺗﻨﮓ ﻏﺮوب، ﺗﻮ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﻣﻲﻛﻮﺑﻪ ﺳﻬـﻢ ﻣﻦ از ﺑﺎ ﺗـﻮ ﺑـﻮدن، ﻏـﻢ ﺗـﻠـﺦ ﻏﺮوﺑﻪ ﻏﺮوب ﻫﻤﻴﺸﻪ واﺳﻪ ﻣﻦ، ﻧـﺸﻮﻧﻲ از ﺗﻮ ﺑﻮده ﺑـﺮام ﻳﻪ ﻳﺎدﮔﺎرﻳـﻪ ﺟـﺰ اون ﭼﻴـﺰي ﻧـﻤﻮﻧﺪه