هاسمیک
یک دفعه یک چیزی مثل ِ حباب از توی ِ سینه ام می آید بالا ... توی ِ گلوی َم سنگ می شود ... مثل ِ انار ِ آخر پائیز می ترکد ... بعد هم چک چک می بارد ... ، جلّ الخالق ِ غم ...
هاسمیک
نمی دانم به طور ِ احمقانه ای زنده ام یا به طور ِ ناشیانه ای مُرده ام ... ؟!
هاسمیک
انگار راه ِ رفتن بُن بست نیست ... ، هیچ کس بر نمی گردد ...
سدممد
دوستان من یه چایی بخورم برمیگردم
هاسمیک
آقا از بَس که هی ر ی د ه می شه تو حال َم ها ... از این به بعد هرکی می خواد بیاد حال َم رو بپرسه ... لطفا حتما ... " با پای ِ چپ وارد شوید " ...
هاسمیک
در من ... احساس مُرد ... در من شک مُرد ، ولی من ... - به گمانَ م - ایستادم ، در من ... عقل ... خدا ... هر آن کس که می توانست " تو" باشد ... مُرد ، ولی من ... - به گمانَ م - ایستادم ، در من شب مُرد ... کویر مُرد ... سایه ... در من هر چه قافیه ... مُرد ، ولی من ... - به گمانَ م - ایستادم ، در من صدا مُرد ... عَطش مُرد ... بوسه مُرد ... دُعا مُرد ... در من حتیّ ... مَرد مُرد ، ولی من ... - به گمانَ م - ایستادم ، در من این مُرد... در من آن مُرد ... در من ... مُرد و مُرد و مُرد ، ولی من ... - به گمانَ م - ایستادم ، امّا ... امّا ... در من امّا ... در من انگار ... امّید ... امّید ... امّید ... . . . من گمان نمی کردم ... امّید ... بمیرد ، و من ... بی گمان ... ایستادم ، در من امّا ... در من انگار ... در من امّا انگار ... امّید هم ... مُرده شاید ... . . . به گمان َم ... تنها ها ... ایستاده می میرند ...
هاسمیک
" تو " ... " شما " ... یا حتیّ " هوووی ی " ، چه فرقی می کنه چی خطابم کنی ... ؟! چون اونی که توی ِ خاطرت نگهشون می داری ضمیرهای ِ آدم ها ست ، آدم های ِ ضمیرها به راحتی عوض شدنی هستند دوستم جان ...
هاسمیک
اینجا که می آیم...سکوتـــــــم می آید...انگار !حرفی در گــــلوگاه قلـم... لال از دنیا رفت!...
هاسمیک
گاهی گمان می کنم... من عاشق چشمان خویشم... دقیق که می شوم... تو در آن خانه داری...
هاسمیک
واژه هام انگار... دکلمه های ِ مُرده ی ِ ابلهی است ... که خودش را به نمُردن زده ...
هاسمیک
خُب من همیشه ته ِ دل َام امّید داشتم ... . . . نا امّیدی ... همان امّیدی است ... که بوی ِ نا می گیرد ... از بس که می ماند ته ِ دل ...