تاب سواری ..خونه خاله اینا....بلندی طناب تابشون شیش متر بود...یه اوجی میگرفت...
سه نفر فقط هولم میدادن....نتونستم جیغ نکشم...ولی یه عالمه هیجان خوردم

خیلی بد تست میزنم...خیلی.

اصلنم اذیتش نکردما....ولی بلند بلند براش دست زدم ...خجالت کشید خب..

داداش سامیم

به قول بابام مرده...

باج نمیده به کسی ...شجاعتشم داره..

شبت بخیر و خوشی

علی یارت

خوش به حالت ...

نمیتونم...نمیتونستم....چون نمیشد برای اون غیرت همیشگی قلمم عزم کنم...همش میشد درد دل خودم نه اون هدفایی که باید فقط شونه های قلمم اونا رو بکشه...

خوش به حالشون پس...مدرسه ای ها رو میگم

همه میدونن دست به دست ترین چیزو داره و اون دلخوش کلاس گذاشتن داشتن اون چیزه...

بیشتر ترحم برانگیزه و جگرسوز اگر بنده خدا ندونه اینو و کلاسشو بذاره..

چقدر دلم برای این جمله ها توی ادبیات سیاسی و فرهنگیمون تنگ شده بود