باور نمی‌کنم

هرگز باور نمی‌کنم که سال‌های سال همچنان زنده ماندنم به طول انجامد. یک کاری خواهد شد. زیستن مشکل است و لحظات چنان به سختی و سنگینی بر من گام می‌نهند و دیر می‌گذرند که احساس می‌کنم خفه می‌شوم. هیچ نمی‌دانم چرا؟

اما می‌دانم کس دیگری در درون من پا گذاشته است و اوست مرا چنان بی طاقت کرده است. احساس

می‌کنم دیگر نمی‌توانم در خود بگنجم و در خود بیارامم و از بودن خویش بزرگتر شده ام

و این جامه بر من تنگی می‌کند. این کفش تنگ و بی تا بی قرار!

عشق آن سفربزرگ! آه چه می‌کشم!

چه خیال انگیز و جان بخش است این جا نبودن.