تنهایم... اما دلتنگ آغوشی نیستم.
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ... ﻭﻟﯽ ﺑﻪ ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎﻩ ﻧﻤﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻢ...
ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﻢ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻗﺮﻣﺰ... ﻭﻟﯽ ﺭﺍﺯﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ...
ﭼﻮﻥ ﻣﺪﺗﻬﺎﺳﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ “ﺧﯿﻠﯽ” ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ.

دوست من تو دیگرﻻﻧﻪ ات ﺭﺍ، ﺑﺮ ﺣﺒﺎﺏِ ﺣﻮﺻﻠﻪﺀ ﻣﺮﺩُﻣﺎﻥ ﻧﺴﺎﺯ! ﺗﺎ، ﺁﻭﺍﺭﻩﺀ ﺑﯿﺤﻮﺻﻠﮕﯽ ﺷﺎﻥ ﻧﺸﻮﯼ.


ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﻭﯾﺪﻩ ﺍﻡ... ﺑﺎ ﻗﻠﺒﯽ ﻣﻌﻠﻖ ﻭ ﭘﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ. ﺩﯾﮕﺮ ﻃﺎﻗﺖ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎﯾﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺩﻟﻢ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ؛به پایان این نفس.
و حالا که میروی پایان راه کاملاً پیداست! می دهم قابش کنندکنایه هایت را به رسم یادگاری. و به همان دیوار می اویزمش! جای همان دست خط تماشائی.
بی تو
تنهاییم را پک می زنم
تا ریه هایم زندگی را کم بیاورد

و شرعی ترین خودکشی را تجربه کنم!!

دوست داشتن كسي كه لايق دوست داشتن نيست اسراف محبت است


چه كسی میگوید كه گرانی اینجاست؟
دوره ارزانی است!
چه شرافت ارزان
تن عریان ارزان
و دروغ از همه چیز ارزانتر
آبرو قیمت یك تكه نان

و چه تخفیف بزرگی خورده است قیمت هر انسان!


آنان که به هر ذلتی تن می‌دهند تا زنده بمانند، مردگان خاموش و پلید تاریخند.


اگر روزی تهدیدت کردند، بدان در برابرت ناتوانند!

اگر روزی خیانت دیدی، بدان قیمتت بالاست!

اگر روزی ترکت کردند، بدان با تو بودن لیاقت می خواهد.


آنان که به هر ذلتی تن می‌دهند تا زنده بمانند، مردگان خاموش و پلید تاریخند.

زنده بودن را به بیداری بگذرانید

که سالها به اجبار خواهید خفت

سخن عاشقانه گفتن دلیل عشق نیست...

عاشق کم است...سخن عاشقانه فراوان..

عشق عادت نیست...

عادت همه چیز را ویران می کند..

ازجمله عظمت دوست داشتن را..

از شباهت به تکرار می رسیم..از تکرار به عادت..

ازعادت به بیهودگی از بیهودگی به خستگی و نفرت..


یک عاشقانه ی آرام_نادر ابراهیمی