پاییــز مرا عاشق میکند، بــاران عاشقتر ! حالا تـو بگو: این بــاران ٍ پاییــزی با مـن چه می کند ؟!...

نمی گنجد این دل دریایی ام در تنگنای زمین

تاب نمی آورد نقاب را

نمی خندند واژه هایم به آینه های زنگاری

و دستهای فانوس به دست

در کوچه های تاریک بی نشان

دنیا نشسته در کمین

و برگهای تصویرم

آینه را آه می کشند

از بی فروغی ستاره ها

و از نرگسانی که هزار بار باریدند و دم نزدند

دلم زمین را نمی خواهد

داغ سبزه ها را در دل کویر

چشم های همیشه منتظر بارانی را

امید دست نایافتنی

برای خوب بودن آفتاب و پنجره

و سکوت زنجره

در صداهای بی حنجره

پرواز کن زمین را

دل من

عروج کن نشیب بی هم بودن را

پرواز کن

از قاموس زمین

پرواز کن

الهی بمیرم