نه چیزی گفت ، نه چیزی شنید
اما ، من با خاطراتی در
غباری گنگ و بیمار دفن شده ام
لب هایم با دستهایی نا مرئی بسته شده اند
تنها چشم هایم باز است
چشم هایی با حالتی شگفت زده و براق
مانند دو تیله ی شیشه ای درشت
گویی در و دیوار هم
باعث تعجب ام می شود
هوا هم ، روز و شب هم
اخر چگونه راه می روم ، نفس می کشم
سرما و گرما را حس می کنم
حتی من بدون او در حیرت
به دنیا امدنم هستم !
او نیمه ی من بود
نه ، خود من بود که رفت !
نه ، دست بود و نه چشم بود و نه قلب !
روح ام ،‌حس ام ، خودم بود !
من بودم که رفتم
من بودم که گم شدم
من خودم در او گم شدم !

خداحافظی بوق و کرنا نمی خواهد
خداحافظی دلیل
بحث
یادگاری
بوسه
نفرین
گریه
...
خداحافظی واژه نمی خواهد!

خداحافظی یعنی
در را باز کنی
و چنان کم شوی از این هیاهو
که شک کنند به چشم هایشان
به خاطره هایشان
به عقلشان
و سوال برشان دارد
که به خوابی دیده اند تو را تنها!؟
یا توی سکانسی از فیلمی فراموش شده!؟

خداحافظی یعنی
زمان را به دقیقه ای پیش از ابتدای آشنایی ببری
و دستِ آشنایی ات را پیش از دراز کردن
در جیب هایت فرو کنی
و رد شوی از کنار این سلام خانمان سوز

خداحافظی
"خداحافظ" نمی خواهد!

وقتی تمومه جاده ها هم قدم تو می شدن
هیچ کی ترانه ای نگفت برای تو به غیره من ...

وقتی بارونه چشم تو چشم منم تر میکنه
میریزه روی گونه هات دردمو بدتر میکنه ...
هیچ نمیشه از تو گفت وقتی که تو خود تویی
اون که من اسیرشم اون که رها شده تویی ...

: *

یه #بغض شکسته رفیق #گلو-شد . .

میتوانی همین جا پشت تمام #بغضهایت ،

#گم شده باشی . . .