آره..سیوش کردم نشونشون بدم به وقتش..

خلوت ؛ تاریک ؛ سبز ؛ بی انتها . . .

من ُ ی سیگار . ..

تنگسیر

امیر نادری

ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻋﮑﺲ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻋﺸﻘﯽ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻮﺍﻥ ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ ﺭﻭ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﮐﺸﻮﻧﺪﻩ ﺭﻭ ﺗﺠﺴﻢ ﮐﺮﺩ . ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﭼﺸﻤﻬﺎﺗﻮﻥ ﺭﻭ ﺭﻭﯼ ﻫﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺗﻮﻧﻮ ﺟﺎﯼ ﺍﻭﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﯿﺪ . ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺍﻭﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﺍﯼ ﺧﻮﺩﺷﻮ ﺑﻪ ﺍﻭﻧﺠﺎ ﺭﺳﻮﻧﺪﻩ، ﺗﻨﻬﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﻭﻥ ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻭﺭﺯﺷﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﺳﺎﻟﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﻭ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻨﻪ ﺍﯼ ﻣﯿﺨﻮﺭﻩ، ﺍﯾﻦ ﺟﻮﺍﻥ ﭼﻄﻮﺭ ﭘﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﻭﺭﺯﺷﮕﺎﻩ ﺭﻭ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﻃﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﮑﺲ ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺩﺍﺭﻩ ﺑﻪ ﺻﺪﺍﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺸﻨﻮﻩ ﮔﻮﺵ ﻣﯿﺪﻩ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺗﻦ ﻫﺎﯼ ﺻﺪﺍ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺑﺎﺯﯼ ﺭﻭ ﺣﺪﺱ ﺑﺰﻧﻪ!