به روایت افسانه‌ها روزى شیطان همه جا جار زد که قصد دارد از کار خود دست بکشد و وسایلش را با تخفیف مناسب به فروش بگذارد.
او ابزارهاى خود را به شکل چشمگیرى به نمایش گذاشت. این وسایل شامل خودپرستى، شهوت، نفرت، خشم، آز، حسادت، قدرت‌طلبى و دیگر شرارت‌ها بود.
ولى در میان آن‌ها یکى که بسیار کهنه و مستعمل به نظر مى‌رسید، بهاى گرانى داشت و شیطان حاضر نبود آن را ارزان بفروشد.
کسى از او پرسید: این وسیله چیست؟
شیطان پاسخ داد: این نومیدى و افسردگی‌ست. آن مرد با حیرت گفت: چرا این قدر گران است؟
شیطان با همان لبخند مرموزش پاسخ داد: چون این مؤثرترین وسیله من است.. هرگاه سایر ابزارم بى‌اثر مى‌شوند، فقط با این وسیله مى‌توانم در قلب انسان‌ها رخنه کنم و کارى را به انجام برسانم. اگر فقط موفق شوم کسى را به احساس نومیدى، دلسردى و اندوه وا دارم، مى‌توانم با او هر آنچه مى‌خواهم بکنم.
من این وسیله را در مورد تمامى انسان‌ها به کار برده‌ام. به همین دلیل این قدر کهنه شده است.

آری تو راست می گویی آسمان مال من است

پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین ، مال من است

اما سهراب تو قضاوت کن

بر دل سنگ زمین جای من است!!!

==========

من نمی دانم که چرا این مردم ، دانه های دلشان پیدا نیست.

=========

صبر کن ای سهراب...!!! قایقت جا دارد...!؟؟

من هم از همهمه ی داغ زمین بیزارم.