نمیدونم چطور روزی خواهد شد. . .

منم همینطور

تو كیستی، كه من اینگونه بی تو بی تابم؟

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم .


تو چیستی، كه من از موج هر تبسم تو


بسان قایق، سرگشته، روی گردابم!


تو در كدام سحر، بر كدام اسب سپید؟


تو را كدام خدا؟


تو از كدام جهان؟


تو در كدام كرانه، تو از كدام صدف؟


تو در كدام چمن، همره كدام نسیم؟


تو از كدام سبو؟


من از كجا سر راه تو آمدم ناگاه!


چه كرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!


مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه!


كدام نشاه دویده است از تو در تن من؟


كه ذره های وجودم تو را كه می بینند،


به رقص می آیند،


سرود میخوانند!

مدعیان رفاقت بسیارند.

تا پای آزمایش در میان نباشد هر کسی از راه رسیده و نرسیده مدعی عشق است.

رفاقت را باید با صداقت آزمود و صداقت را میشود از ته نگاههای یک انسان فهمید.

چشمها همه چیز را لو میدهند. حتی عشقی را که در دلت پنهان کرده ای.

دوستی یک معامله نیست و این همان حقیقتی است که از یادها رفته است

کسانی که از دوستی به سود و زیان آن می اندیشند سودی از دوستی نخواهند برد .

دوست داشتن از عاشق بودن هم سخت تر است.

دوستدار تو به سعادت تو می اندیشد حال آنکه عاشق تو به داشتن تو.

دوستی بالاتر از عشق است. سعی کن تا کسی را در دوستی نیازموده ای عاشقش نشوی.

ملاک دوستی به رنگ و قد. نیست.

معیار دوستی صداقتی است که دوستت در صندوقچه دلش ذخیره کرده است.

و كلام آخر

دوستی تملک تو بر کسی یا چیزی نیست.

دوستی مثل بوییدن یک سیب است،

بدون آنکه به آن گازی بزنی

. و عشق گاز زدن سیب است، یعنی که بخواهی آن را مال خود کنی

ای مدعی چه دانی اسرار عشق ومستی؟

مشکن پیاله ام را گر می نمی پرستی

یک دم بپوش خرقه تا از خدا شوی پر

اکنون که در خرابات با صوفیان نشستی

یارب ببین قلیلی در حق تو چه کردند

گر چه تو درب رحمت بر روی آن نبستی

هر یک به شیوه خود از لطف ناسپاسند

کافر به کفر گویی خودبین به خود پرستی

هر کس که از تو غافل گم گشته در هوایش

خو کرده با پلیدی رو می نهد به پستی

وان کس که در نوایش ساز تو می نوازد

ثروت تمام دارد در عین تنگدستی

از شهریار و خواجه فرمان شنو"بهاری":

بامدعی مگویید اسرار عشق و مستی