احمد و حیدری نبود

اگر نبود فاطمه

عالم و آدمی نبود

اگر نبود فاطمه

هیچ پیمبری نبود

اگر نبود فاطمه

الملل و النحل، عبدالکریم شهرستانی، ج۱، ص۵۷.

اثبات الوصیه، مسعودی، (چاپ بیروت) ص۱۵۳ و در برخی چاپها ص ۲۳ ـ ۲۴.

و نیز از پیامبر آورده‌اند که فرمود:

انّما سمّیت ابنتی فاطمة، لان الله فطمها و ذرّیتها و محبّیها عن النار(4) ؛ دخترم فاطمه تنها بدین جهت به این نام مقدّس نامیده شد که خدا او و نسل پاک و دوستداران واقعی‌اش را از آتش دوزخ در امان داشت.

و نیز از پنجمین امام نور آورده‌اند که فرمود:

در روز رستاخیز فاطمه علیهاالسلام بر نزدیک در دوزخ می‌ایستد و نیایش‌گرانه رو به آسمان می‌گوید:

الهی و سیدی، سمّیتنی فاطمة، ... (5)

خدای من! سالار من! شما نام مرا فاطمه برگزیدی و به مهر خویش مرا و دوستداران نسل مرا از آتش در امان داشتی. بار خدایا! وعده تو حقّ است و تویی که در وعده‌هایت تخلّف نمی‌ورزی.

از جانب خدا ندا می‌رسد که:

هان ای فاطمه! درست گفتی، من تو را بدین نام نامگذاری کردم و تو و دوستداران تو و نسل تو را که ولایت تو و نسل تو را داشته باشند، همه را از آتش دوزخ در امان داشته‌ام. درست می‌گویی، وعده‌ام حقّ است و من در وعده‌های خویش تخلّف نمی‌ورزم ... .

و آنچنان که امام صادق(علیه السلام) در حدیثی اینگونه می فرمایند:
« دروغ می گوید کسی که گمان می کند ما را دوست دارد ، ولی از دشمنان ما بیزاری نمی جوید. »
(بحارالأنوار ج27 ، ص58)

و امام جواد(علیه السلام) این چنین آن روز زیبا را به تصویر می کشند:
«هنگامی که قائم داخل مدینه شود ، لات و عزی را بیرون کشیده و آن دو را بسوزاند»
(کمال الدین ، باب 36 ، حدیث2)
علامه مجلسی می گوید: « منظور حضرت از دو بت قریش ، ابوبکر و عمر است. »
(بحارالأنوار ، ج52 ، ص284)