یک شبهایی هست که اصلا ساخته شده اند برای اینکه تنهائی بنشینی روی بالکن!

در تاریکی مطلق! اگر صندلی بود که بود، اگر هم نبود یک تکه موکت، آنهم نبود روی زمین.

بعد حتما حتما باید آخرهای اردیبهشت باشد. ماه هم باید باشد.

حالا بدر کامل هم نبود طوری نیست. همینقدر که روشن باشد و دنیا نقره ای شود، کافی است. بعد باید حتما سر دیوار خانه پر باشد از یاس. از این یاس های زرد و سفید که ته گلهایشان یک شیره خوشمزه ای دارند. از آنها که بویشان هزار بار مست کننده تر از هر عطر و اسانسی است.
شبها و دم صبح ها انگار یکی تکانشان میدهد و بویشان پخش می شود توی هوا.

بعد یک گوشی ای، پلیری، چیزی باید داشته باشی که تویش پر باشد از آهنگ های تنهایی. آهنگ های ناب. از آنها که وسط مهمانی هم باشد اشک آدم را در می آورند، چه برسد به شب و یاس و مهتاب و بالکن و از این مسائل!

بعد هی آهنگ گوش کنی.
هی هوای خنک شبانه نفس بکشی. عمیق عمیق…
هی از لای چشمهای بسته ات اشک به زور بیرون بیاید.

خدا را چه دیدی… شاید فرشته آمین جایی همان نزدیکیها، سر دیوار نشسته باشد و منتظر…

کاری که من هـیـچ وقت نتونستم. . .

این خودخواهی است که کسی را فقط برای خودت بخواهی.
خودخواهیست که مال خودت بکنی­ اش و سفت در آغوشت نگه­ش داری که مبادا برود.

و اینجوریست که هی دعوایتان می­شود. هی از هم می­رنجید. هی حوصله هم را ندارید. از هم خسته می­شوید
و دلتنگ تنهائی­هایتان می­شوید.

ما آدمها باید یاد بگیریم که بی توقع دوست داشته باشیم. یاد بگیریم کسی را عاشقانه دوست داشته باشیم بی آنکه بخواهیم به زیر یک سقف بکشانیمش -و خدا می­داند که اینطور عاشق بودن چقدر می­تواند آدم را #آدم کند-

ما از عشق، طناب ساخته ­ایم برای آنکه خودمان را به هم گره بزنیم.
و هر چه گره ­ها محکم­تر باشد ما به خیالی بیهوده دلخوش­تریم…
و نمیدانیم که طناب­های محکم زودتر زندانی را به فکر رهائی می­اندازد. ما اسمش را می­گذاریم عشق!

اصلا ما آدمها را چه به عاشقی؟ ما هنوز دوست داشتن را هم بلد نیستیم.

هنوز یادمان نداده­ اند ساده دوست داشته باشیم و ساده محبت کنیم.

#التماس-دعا

اگه خســته شدی بازم بخون از من ؛

اگه کهـنه شدم بازم بمون با من . . .