او #مــــــــــــــرد رویاهای ِ دیگری شـــــــــــده !!؟

من غیرت داشتم...
آتیشی توی وجودم به پا شد از کار خودم...
ولی دوستم گفت اون کی تو میشه؟؟؟
ولی به نظر من همه دخترای ایران زمین ناموس من هستن و ....
من اشتباه رفتم آخر ماجرا را...
کاری که تونستم بکنم فقط عصبی بشم...

شایدم اشتباه میکنم؟؟؟

فیلم دیدن در سینما مرا کیفور نمی کند.

با یک بازه اطمینان بالای نود درصد می گویم؛ هیچ فیلمی.

سالن های سینما هرچقدر هم که خنک و خوشبو و تاریک باشند و صندلی های راحت داشته باشند، هرچقدر هم که حالم خوب باشد…

اما سینما یک قطعیت و عجله و پریشانی ای دارد که مانع می شود با همه وجودم از فیلم لذت ببرم.
اصلاً همین که تو توی سینما نمی تواند پیژامه پایت باشد، همین که سینما هیچ میزی ندارد که پاهایت را رویش دراز کنی، همین که توی سینما نمی توانی یکهو کنترل را برداری فیلم را پاز کنی، بعد خودت را کِش بدهی و دو تا دستت را ببری بگذاری بالای سرت، همین که سینما امکان ایستادن لحظه ها را به آدم نمی دهد، همین که پرتقال نمی توان خورد توی سینما، همین که بحث نمی توان کرد توی سینما، … تمام شوق مرا برای فیلم دیدن میکُشد.

#فکر و #خیال-ها نرفتن که نرفتن / .

چه کنم که جز تحمل کردن راه دیگه ای ندارم /

به دلم افتاده به داد دستام می رسی
واسه گذشتن از هرچی که دارم تو بسی

مثلا صبح ها به محض بیدار شدن کورمال کورمال پی گوشیت بگردی تا ببینی امروز صبح با چه کلمه جدیدی خطاب شده ای.

همین که حواست به بزرگ شدن جوانه های سرشاخه های درخت جلوی پنجره باشد.

همین که شبها کف پایت را بچسبانی به دیوار سرد کنار تخت.

همین که لباسهای پدرت را اتو کنی. کت همسرت را ببری خیاطی. برای مادرت بی خبر لباس بخری. نورچشمت را ببوسی .

همین که پازل درست کنی. همین که گاهی برای خودت آشپزی کنی و ببار ای بارون ببار بخوانی.

همین که غروب ها پنجره را باز کنی و به صدای بازی بچه ها از توی کوچه می آید،گوش بدهی ...


دو سه روز پیش یک دوست قدیمی با لحنی که بوی ملامت خیرخواهانه میداد پرسید که چرا تلاش نمی کنی برای دکترا؟

چرا نمی روی پی تدریس؟ چرا درس نمیخوانی؟ چرا اینطور؟ چرا آنطور؟


من لبخند زدم. سکوت کردم.

نمی شود از حست برای آدمها بگوئی.

نمی شود برایشان تعریف کنی که چقدر این زندگی آرام را دوست داری.

که چقدر عاشق این روزهای بی دغدغه هستی.

آدمها نمی فهمند که این آرامش چقدر برایت ارزشمند است.

که در زندگیت هیچ فکر و نگرانی نداری. ترس نداری. کنار برکه ساکت زندگی دراز کشیده ای،

چشمهایت را بسته ای و میگذاری آفتاب نوازشت کند.

آرام و خوشحالم…