به نظر من هرکسی یک #تو یی دارد که گاهی خودش هم نمی داند کیست.

آدرس دقیقی ندارد ؛ چهره مشخصی ندارد.

یک شخصیت حقیقی و یک نمونه خارجی نیست.

یک #تو خاصی است که معلوم نیست اصلا پیدا بشود یا نه.

اسمش را هر گروهی از اهل قلم یک چیزی می گذارند:

نیمه گمشده یا مصرع دیگر وجود یا جان جانان یا معشوق یا حتی خیلی دیگر ساده اش می کنند و می گویند بخشی از خود.

البته بعضی ها هم نمونه خارجی برایش دارند و همه خصوصیات آن #تو را در او می بینند.

ولی تفاوت زیادی در اصل ماجرا نمی کند. آن #تو شگفت انگیز مخاطب شعرها و آوازهای آدم است.

چشمی است که با آن زیبایی ها را می بینی و بیشتر لذت می بری و گوشی که دردهایت را به او می سپاری.

تاییدها و تحسین ها را هم از زبان او می شنوی.

یک بهانه پنهانی است برای وجود داشتن. یک #تو یی که نمی دانم چون برای تحمل زنده بودن خیلی لازم و ضروری است،

آدمها آن را ابداع می کنند یا واقعا وجود انسان یک مخاطبی دارد در این کائنات!؟

روز خوش..

خرابه قطارش ؟ آیـــــــــــا ؟