امشب سبد سبد گل امید می برند

ما را به هر کجا که شمائید، می برند

این رسم انبیاست که در جشن آفتاب

یک آینه به رسم شب عید می برند

امشب به یمن تو همه ی انبیاء را

تا ماورای عالم تجرید می برند

هرکس غبار کوچه ی دلدار می شود

او را به سمت چشمه ی خورشید می برند

از چشم های آینه ای َش برای ما

ایمان می آورند، وَ تردید می برند

این برگه های روزی یک ساله ی مرا

امشب برای فرصت تمدید می برند

امشب جواز کرب و بلای دوباره را

پیش شما به نیّت تأیید می برند

روزی کنید پر زدنم را به کربلا

تا که زیارتم بشود نذری شما

منظومه ساخت تا که تو را کهکشان کند

مجموعه ی تمامی پیغمبران کند

یعقوب انتظار تو را می کشید تا -

عمری توّسلی به امام زمان کند

آدم به خاک پای تو افتاد بر زمین

یعنی تو را به روی سرش آسمان کند

می خوست پشت ابر بتابی بر این جهان

تا مردمان شب زده را امتحان کند

مستضعفان چشم تو بودند انبیاء

قرآن نخواست بیشتر از این بیان کند

یک عدّه را به یمن زیارت بیارد و -

یک عده را کبوتر نامه رسان کند

عصر سه شنبه بوی وصال تو می دهد

وقتی دلی هوای شب جمکران کند

ما ندبه خوان جمعه ی موعود مانده ایم

ناز تو را به شیوه ی خود، عشق خوانده ایم

گاهی نسیم می شوی و زود می رسی

گاهی به شکل رایحه ی عود می رسی

گاهی به نیمه های شب است و نیاز ما

با یک سبد ستاره ی موعود می رسی

گاهی برای این که تو ویرانمان کنی

از چشممان می آیی و چون رود می رسی

گاهی به گوش پاک مناجاتیان شب

با سوز و ساز نغمه ی داوود میر سی

ما التماس روز ظهور توأیم، لیک -

هر وقت، هر زمان که دلت بود می رسی

روزی تو می رسی و علی شاد می شود

بغض گلوی فاطمه آزاد می شود

لایک

✔ ...