نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
نه هر که آینه سازد سکندری داند

نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست
کلاه داری و آیین سروری داند

تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن
که دوست خود روش بنده پروری داند

غلام همت آن رند عافیت سوزم
که در گداصفتی کیمیاگری داند

وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی
وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند

بباختم دل دیوانه و ندانستم
که آدمی بچه‌ای شیوه ی پری داند

هزار نکته ی باریکتر ز مو اینجاست
نه هر که سر بتراشد قلندری داند

مدار نقطه ی بینش ز خال توست مرا
که قدر گوهر یک دانه جوهری داند

به قد و چهره هر آن کس که شاه خوبان شد
جهان بگیرد اگر دادگستری داند

ز شعر دلکش «حافظ» کسی بود آگاه
که لطف طبع و سخن گفتن دری داند

حافظ

رمز فایل : www.mobsara.com

سلام علی بابای عزیز

عشق، هر جا رو كند آنجا خوش است
گر به دريا افكند دريا خوش است

گر بسوزاند در آتش، دلكش است
اي خوشا آن دل، كه در اين آتش است

تا ببيني عشق را آيينه‌وار
آتشي از جان خاموشت برآر!

هر چه مي‌خواهي، به دنيا در نگر
دشمني از خود نداري سخت‌تر!

عشق پيروزت كند بر خويشتن
عشق آتش مي‌زند در ما و من

عشق را درياب و خود را واگذار
تا بيابي جان نو، خورشيدوار

عشق هستي‌زا و روح‌افزا بود
هر چه فرمان مي‌دهد زيبا بود

فریدون مشیری

رو به روی من فقط تو بوده ای
از همان نگاه اولین
از همان زمان که آفتاب
با تو آفتاب شد
از همان زمان که کوه استوار
آب شد
از همان زمان که جستجوی عاشقانه ی مرا
نگاه تو جواب شد
روبه روی من فقط تو بوده ای

از همان اشاره‌٬ از همان شروع
از همان بهانه ای که برگ
باغ شد

از همان جرقه ای که
چلچراغ شد

چارسوی من پر است از همان غروب
از همان غروب جاده
از همان طلوع
از همان حضور تا هنوز
روبه روی من فقط تو بوده ای

من درست رفته ام
در تمام طول راه
دره های سیب بود و
خستگی نبود
در تمام طول راه
یک پرنده پا به پای من
بال می گشود و اوج می گرفت
پونه غرق در پیام نورس بهار
چشمه غرق در ترانه های تازگی
فرصتی عجیب بود

شور بود و شبنم و اشاره های آسمان
رقص عاشقانه ی زمین
زادروز دل
ترانه
چشمک ستاره
پیچ و تاب رود

هرچه بود٬ بود
فرصت شکستگی نبود

در کنار من درخت
چشمه
چارسوی زندگی
روبه روی من ولی
در تمام طول راه

روبه روی من تو
روبه روی من فقط تو بوده ای.

محمد رضا عبدالملکیان