===========================
مگه میشه فاطمیه اشکامون رو در نیاره
تقصیر چشمای ما نیست، نام زهرا گریه داره
مگه میشه فاطمیه دل آقامون نگیره
ظهر نجوا کنه غم رو، نکنه خورشید بمیره
اشک و آه و ناله ، بیقرار شده ستاره
کوچه و سیلی و مادر ذکر ماه آسمونه

دل مردم غمگین،
جرم حق شد سنگین ،
حبس گلو سخنان چنین

بی صدا شد فریاد،
کوچه های بیداد،
غربت یاس و جرم زمین

ضرب دست صیاد،
آشیانی بر باد،
لاله ی عاشق و آتش کین

اونی که قلب غروبه، می خونه روضه ی مادر
درد غربت، راز غیبت، گوشه ای یه مرد تنها
رنگ غیرت داره اشکاش به امید صبح فردا
……………………
فاطمه
وای باران اگر بی تو ببارد

وای خورشید اگر بی تو برآید
دریغ از بهار اگر بی تو بپاید
وای بر من اگر بی تو بمانم
………………..
ماه شام غیبت، ناله اش از حسرت
روضه ی مادر و صوت حزین
شده بلبل خسته، نغمه اش پیوسته
حیدرم مو نزنین نبرین
مرغ جان حیدر می زنه بال و پر
یاس کبود منو نزنید
خیمه ات بر دل ها پرچم یا زهرا
دل به ظهور تو کرده یقین

[لینک]

آهنگ پروفایلتونو خیلی دوس دارم

باز شب ماند و من و این عطش خانگی ام
باز هم یاد تـــــــو ماند و من و دیوانگی ام

اشک در دامنم آویخت کـــــه دریا باشم
مثل چشم تو پر از شوق تماشا باشم



خواب دیدم کــه تو می‌آمدی و دل می‌رفت
محرم چشم ترم می‌شدی و دل می‌رفت:

یک نفر مثل پـــــری یک دو نظر آمد و رفت
با نگاهی به دل خسته ام آتش زد و رفت

خنده زد کوچه به دنبال تبسم افتاد
باز دنبال جگر گوشه ی مــردم افتاد

“آخــــــرش هم دل دیوانه نفهمید چه شد
یک شبه یک شبه دیوانه چشمان که شد”

تا غــزل هست دل غمزده ات مال من است
من به دنبال تو چشم تو به دنبال من است

“آی تو، تو کـــــه فریب من و چشمان منی
تو که گندم، تو که حوا، تو که شیطان منی

تو که ویران من بی خبر از خود شده ای
تو که دیوانه ی دیوانه تر از خود شده ای”

در نگــــــــــــــاه تو که پیوند زد اندوه مرا
چه کسی گل شد و لبخند زد اندوه مرا

ای دلت پولک گلنـــــــــار؛ سپیدار قدت
چه کسی اشک مرا دوخته بر چارقدت؟

چند روزی شده ام محرمت ایلاتی مــن
آخرش سهم دلم شد غمت ایلاتی من

دکتر محمد حسین بهرامیان

اگر تندبادي برآيد ز كنج

به خاك افكند نارسيده ترنج

ستمكاره خوانيمش ار دادگر ؟

هنرمند دانيمش ار بي هنر ؟

اگر مرگ داد است ، بيداد چيست ؟

ز داد ، اين همه بانگ و فرياد چيست ؟

ازين راز ، جان تو آگاه نيست

بدين پرده ، اندر تو را راه نيست

همه تا در آز رفته فراز

به كس بر نشد اين در راز باز

دل از نور ايمان گر آكنده اي

تو را خامشي به كه تو بنده اي

جالبه!