ای مرگ می‌رسی به من، اما چقدر زود
ای عشق می‌رسم به تو، اما چقدر دیر

شیرینی فراق کم از شور وصل نیست
گر عشق مقصد است، خوشا لذت مسیر

چشم‌انتظار حادثه‌ای ناگهان مباش
با مرگ زندگی کن و با زندگی بمیر


... فاضل نظری ...

کم کم به سطح آینه برف می نشست
دستی بر آن سپید کشیدم دلم گرفت

دنبال کودکی که در آن سوی برف بود
رفتم ولی به او نرسیدم دلم گرفت

نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد
من هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت

شاعر کنار جو گذر عمر دید و من
خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت

... سیدمهدی نقبایی ...

ز بس بی تاب آن زلف پریشانم، نمی دانم
حبابم، موج سرگردان طوفانم؟ نمی دانم

حقیقت بود یا دور و تسلسل حلقه ی زلفت؟
هزار و یک شب این افسانه می خوانم، نمی دانم
...
سراسر صرف شد عمرم همه محو نگاه تو
ولی از نحوه ی چشمت چه می دانم؟ نمی دانم

چو اشکی سرزده یک لحظه از چشم تو افتادم
چرا در خانه ی خود عین مهمانم؟ نمی دانم

ستاره می شمارم سال های انتظارم را :
هزار و سیصد و چندین و چندانم؟ نمی دانم

نمی دانم بگو عشق تو از جانم چه می خواهد؟
چه می خواهد بگو عشق تو از جانم؟ نمی دانم

نمی دانم به غیر از این نمی دانم، چه می دانم؟
نمی دانم، نمی دانم ، نمی دانم ، نمی دانم!!

سرای سینه ام سامانِ سرما
سرود وُ گرمیِ گفتارِ من باش

سخن ها دارم ار یک دم بمانی
درین گمگشتگی ها نارِ من باش

به هر سو رو کنم در جلوه آیی
بیا ای همنفس اسرارِ من باش

نبیند آینه جز روی ماهت
تو ای روحِ زمان سالارِ من باش

معمّایِ تنِ ویرانه دانی
به سِحرِ بوسه ای معمارِ من باش

اگر در چشمه رقصد عکسِ خورشید
تویی در چشمِ دل، دیدارِ من باش

دریغا کس نمی داند غمم را
بهارِ من بیا غمخوارِ من باش

دیارم دور وُ من افتاده تنها
رفیقی کن همه دیّارِ من باش

هوا افسرده وُ جان بیقرارست
بیا چون خنده بر رخسارِ من باش

جهان در خواب وُ من بی خوابم ای یار
بیا خنیاگرِ بیدارِ من باش

آن‌جا که تويي ، يک دل ديوانه نبيني
تا گريد و گرياند از آن گريه ، تو را هم ؛

اين‌جا که منم ، عشق به سرحد کمال‌ ست
صبر است و سلوک‌ ست و سکوت‌ ست و رضا هم ؛

آن‌جا که تويي باغي اگر هست ، ندارد
مرغي چو من ، آشفته و افسانه‌ سرا هم ؛

اين‌جا که منم ، جاي تو خالي‌ ست به هر جمع
غم سوخت دل جمله ی ياران و مرا هم؛

آن‌جا که تويي جمله سرِ شور و نشاطند
شه‌ زاده و شه ، باده به دستند و گدا هم ؛

اين‌جا که منم بس که دورويي و دورنگي‌ ست
گريند به بدبختي خود ، اهل ريا هم ؛


..."رحیم معيني کرمانشاهي"...