نشستم به بامی که بام اَش نی است
شگفتا دلم میزند باز پَر

نفس گیر گردیده آرامشم
خوشا بارِ دیگر هوای خطر

بر آن است شب تا به خوابم کشد
بزن باز بر زخمِ من نیشتر

دلم جرأتش قطره ای بیش نیست
تو ای عشق، او را به دریا ببَر

... محمدعلی بهمنی ...

چند وقت است كه بازيچۀ مردم شده ام
گرچه بازيچه شدن نيز خودش دنيايی یست

امشب ای آينه تكليف مرا روشن كن
حق به دست دل من، عقل؟ و يا زيبايی است

دلخوش عشق شما نيستم ای اهل زمين
به خداوند كه معشوقۀ من بالايی است

اين غزل نيز دلِ تنگ مرا باز نكرد
روح من تشنۀ يك زمزمۀ نيمايی ست

... بهروز یاسمی ...