مستيم و در اين مستی بيخود شده از هستي
در محـفل ما مسـتـان ، هشـيار نمی گـنـجـد

اسرار دل پاكان ، با پاك دلان گوييد
كاندر دل نا محرم، اسرار نمی گنجد

گر عاشـق دلـداری، با غـيـر چه دل داری؟
كان دل كه در او غير است، دلدار نمی گنجد

از بخل و حسد بگذر، در ما و تويی منگر
با مسالۀ توحيد ، اين چــار نمی گنـجد

گر انس به حق داری، از خلق گريزان شو
كآدم چو بهـشتـی شد ، در نار نمی گنجد

انسان چو موحد شد ، در شرك نمی ماند
آری گل اين بـســتان ، با خـار نمی گنجد

گفتـار فواد آری شايـسـته بود لـيـكن
آن جا كه بود كردار، گفتار نمی گنجد

...فؤاد کرمانی...

*مصرع آخر از حافظ است.

چگونه باز گیرم از تو دل
که نازنین ترین تویی !
در این کویر بی کسی
پناه واپسین تویی !
تو مثل بوته های اطلسی
تو مثل خوشه اقاقیا
پر از سرور می کنی مرا
بهار دلنشین تویی !
*
تو مثل خنده های کودکی
تو مثل صبح روزهای عید
تو مثل بوی آب و خاک روی بام های کاگلی
تو مثل بازی نسیم لابلای شاخه های نسترن
تو مثل نقره بیز پولک ستاره ها
در آسمان نیمه شب
تو راز رویش بنفشه ای
ستاره ی زمین تویی !
*
سپیده دم که آخرین ستاره از سپهر لاژورد کوچ می کند
میان کوچه باغ ها
شمیم یاس و یاسمن تویی !
*
نگاه کن ببین !
کمان هفت رنگ آسمان
نشان خنده های توست
نگاه کن ببین !
کنار چشمه مخمل زمردین پونه ها
نشان رد پای توست
تو هرکجا که پا گذاشتی
گل امید خنده زد
سپاه مهر خیمه زد

در این کویر مرگ و خون
برای ماندنم
تو آخرین بهانه ای
***
تو کیستی؟!
تجسم شکوه بی کران عشق و آشتی
دلیل هستی گیاه و آب و آفتاب و راستی
حضور جلوه ی حیات
بر زمین و کائنات
وجود را یقین تویی !
*
و چون خزان زراه های دور می رسد
به سرزمین دردها و رنج ها
امید را
پناه واپسین تویی !
*
برای من که خسته ام
برای من که زخمی هجومِ دیرپای
خاک
و
خون
و
خنجرم
همیشه نازنین ترین تویی !
ستاره ی زمین تویی !
کلام آخرین تویی !
پناه واپسین تویی !
***
علاالدین رحیمی

جز خدا كس خبر از عشق من و يار نداشت
اشك غماز من اين راز نهان افشا كرد

چون كه از رنج فراق و غم هجران گفتم
او به ديدار هميشه اگر و اما كرد

دلم از دوري او سخت به تنگ آمد و او
آه و افسوس كه بامن به دليري تا كرد

...رضا مشتاق...