در کیش ما تجرد عنقا تمام نیست
در قید نام ماند اگر از نشان گذشت

بی دیده راه اگر نتوان رفت،پس چرا
چشم از جهان چو بستی،از او می توان گذشت؟

بدنامی حیات دو روزی نبود بیش
گویم "کلیم" با تو که آن هم چسان گذشت:

یک روز صرف بستن دل شد به این و آن
روز دگر به کندن دل از جهان گذشت

پیش تو چه توسنی کند عقل؟
رام است که تازیانه از توست

من می‌گذرم خموش و گم‌نام
آوازه‌ی جاودانه از توست ...

وقتی تو نیستی در و دیوار خانه را...
ملّافه های گلبِهی چارخانه را....
حتّی کتاب حافظ و گلدان روی میز
روبان و گوشواره و موگیر و شانه را...
وقتی قرار نیست بیایی برای کی
این روژهای صورتی دخترانه را؟...
اصلا خودم در آینه کوتاه می کنم
موهای خیسِ ریخته بر روی شانه را
با گریه پاک می کنم از روی صورتم
این خطِ چشم مسخرۀ ناشیانه را
من، جوجه فنچ کوچک تنها، بدون تو
دیگر چطور گرم کنم آشیانه را؟
یک روز با تو من همۀ شهر را... ولی
حالا که نیستی در و دیوار خانه را...

داغ جـانـسـوز مـن از خـنـدۀ خـونین پیداست
ای بـسـا خـنـده کـه از گریه غم انگیزتر است

چه سینه سوز آه ها، که خفته بر لبان ما،
هزار گفتنی به لب، اسیر پیچ و تاب شد

نه شور عارفانه ای، نه ذوق شاعرانه ای،
قرار عاشقانه هم، شتاب در شتاب شد

نه فرصت شکایتی، نه قصه و روایتی،
تمام جلوه های جان، چو آرزو به خواب شد

نگاه منتظر به در، نشست و عمر شد به سر،
نیامده به خود دگر، که دوره شباب شد


صورتگر