قلعه ای هستم که دیگر ساکنانش رفته اند
لای آجر ها صدایی آشنا گم کرده ام

صبح شومی پا شدم دیدم که لبهایم نبود
دست خود را در کدامین ماجرا گم کرده ام

حرف هایم بر زبانم مثل گچ ماسیده اند
واژه ها را باد با خود برد یا گم کرده ام؟

من شبیه آن پرنده، لحظه ای که تیر خورد
بالهای خویش را روی هوا گم کرده ام

شک ندارم اینچنین دستان من خالی نبود
چیزهایی را در این وحشت سرا گم کرده ام

راستی این گم شدن ها از کجا آغاز شد؟
کاشکی یادم می آمد که چه ها گم کرده ام

بابک دولتی

ای چمان در چمن آزاد،چه دانی به قفس
حالت مرغک بیتاب چه خواهد بودن ؟

منکه دیدم گل روی تو،دگر در نظرم
جلوه ی شاهد مهتاب چه خواهد بودن؟

پیش لبخند تو ای غنچه ی شاداب بهشت
خنده های گل سیراب چه خواهد بودن؟

عمر چون گوهر نایاب بود با تو،ولی
بی تو جز مونس ناباب چه خواهد بودن؟

تا تویی با من و این ساحل آسوده و عشق
گو جهانرا ببرد آب، چه خواهد بودن؟

خیز تا دست در آغوش سحرگاه کنیم
تابش کرمک شبتاب چه خواهد بودن؟

کنج زندان دل سودازده هذیان گوید
تا که فرجام تب و تاب چه خواهد بودن؟

تو که در ساحل امنی و امان کی دانی
حال افتاده به غرقاب چه خواهد بودن؟

تا سری با سخنی گرم کند گفت"امید":
بی تو بزم گل و مهتاب چه خواهد بودن؟