تا بو که دست در کمر او توان زدن
در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم

واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما
با خاک کوی دوست به فردوس ننگریم

چون صوفیان به حالت و رقصند مقتدا
ما نیز هم به شعبده دستی برآوریم

از جرعه تو خاک زمین در و لعل یافت
بیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم

حافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیست
با خاک آستانه این در به سر بریم...

ajabb

آه شیــــرین، خبــــری تـــــــــــلخ برایت دارم
کوهکن تیــــــشــــــــه زنان مُرد، خبردار شدی؟

شـــــاه بیـــــت غزل آخــــــــــــر من بعد از تو
بیـــــت بیـــــت غزل افســــرد، خبردار شدی؟

محمد رضا طباطبائی

بگذار تا به لرزه بیفتد خطی سیاه
چشم انتظار و دل نگران پیکری بکش

بر روی بوم دور تر از من قدم زنان
ساعت حدود هفت که شد دختری بکش

وقتی عبور می کند از پیش چشمهام
تو لا به لای رهگذاران یک پری بکش

از من نپرس شکل پری را عزیز من
تصویر خویش را که خودت از بری بکش

این رنگ و این قلم تو خودت را برای من
آنطور که دل همه را می بری بکش

حالا که جای چشم تو دریا کشیده ای
غرقم نکن به جای مژه بندری بکش

من فکر می کنم که تو هم عاشقم شدی
یک منظره از این همه خوش باوری بکش

باید تو را صدا کنم اما بدون گل؟
در دستهام شاخه ی نیلوفری بکش

آن کیست با تو می رود او... من که نیستم؟
این لحظه را کنار کس دیگری بکش

من داد می زنم که کجا می روی بمان
بنشین برای تابلوات آخری بکش

و سالهاست بی تو نشستم در این غروب
نقاش من به تابلوی خود سری بکش...........

مهدی مردانی

آرزو مُرد و جوانی رفت و عشق از دل گریخت
غم نمی‌گردد جدا از جان مسکینم هنوز