اگر زنی را نیافته‌ای که با رفتنش
نابود شوی
تمام زندگی‌ات را باخته‌ای ...

این را
منی می‌گویم
که روزهایم را زنی برده است جایی دور
پیچیده دور گیسوانش
آویخته بر گردن
سنجاق کرده روی سینه
یا ریخته پای گلدان‌هاش ...

باقی را هم گذاشته توی کمد
برای روز مبادا ...

عشق بازی های من با خنده هایت دیدنی است
ناز آهنگ نگاهت، میوه های چیدنی است

من به گاه بارش عشق خدایی دیدمت
در پی نمناکی باران دل بوئیدمت

دوستت دارم، مرا تا آسمانها می بری
آسمانها هم حقیرند، در جهان ها می بری

یادی از لبخند تو کافی است از بهر دلم
نقش یک تندیس می گردد از این آب و گلم

من خیالت را چو برگ گل نوازش می کنم
من وصالت را هزاران بار، خواهش می کنم

دوستت دارم، مرا سیراب کن سیراب کن
این کویر تشنه را یکباره غرق آب کن

من تو را با رویش گلها فراوان دیده ام
من تو را در نغمۀ، شیرین باران دیده ام

دوستت دارم، کمی دریاب این دلخسته را
این من ِ مست و خراب، این ساغر بشکسته را

دوستت دارم، همین اعترافی بیش از این؟
رد پایم را در این مفهوم بی همتا ببین

سروش عازمی خواه

جان چو بی چون است چون آید به راه؟
تن چو در جوش است چون یابد نشان؟

مرا رودی بدان و یاری ام کن تا درآویزم
به شوق جذبه وارت تا فرو ریزم به دریایت

کمک کن یک شبح باشم مه آلود و گم اندر گم
کنار سایه ي قندیل ها در غار رویایت

خیالی, وعده ای ,وهمی ,امیدی, مژده ای, یادی
به هر نامه که خوش داری تو, بارم ده به دنیایت

اگر باید زنی همچون زنان قصّه ها باشی
نه عذرا دوستت دارم نه شیرین و نه لیلایت

که من با پاکبازی های ویس و شور رودابه
خوشت می دارم و دیوانگی های زلیخایت

اگر در من هنوز آلایشی از مار می بینی
کمک کن تا از این پیروزتر باشم به اغوایت

کمک کن مثل ابلیسی که آتش وار می تازد
شبیخون آورم یک روز یا یک شب به پروایت

کمک کن تا به دستی سیب و دستی خوشه ي گندم
رسیدن را و چیدن را بیاموزم به حوّایت

مرا آن نیمه ي دیگر بدان آن روح سرگردان
که کامل می شود با نیمه ی خود روح تنهایت