چو شام غم،دل اندوهگین نباید و هست
چو صبحدم،نفسم بی غبار باید و نیست

مرا ز باده ی نوشین،نمی گشاید دل
که می به گرمی آغوش یار باید و نیست

درون آتش از آنم که آتشین گل من
مرا چو پاره ی دل،در کنار باید و نیست

به سردمهری باد خزان نباید و هست
به فیض بخشی ابر بهار باید و نیست

چگونه لاف محبت زنی؟که از غم عشق
ترا چو لاله دلی داغدار باید و نیست

کجا به صحبت پاکان رسی؟ که دیده ی تو
بسان شبنم گل، اشکبار باید و نیست

"رهی"،به شام جدایی چه طاقت است مرا؟
که روز وصل دلم را قرار بایدو نیست

...رهی معیری...

عمه ها هم مداد رنگی میدن؟

گیرم نمی گیری دگر، زآشفته ی عشقت خبر
بر حال من گاهی نگر، با من سخن گاهی بگو

ای گل پی هر خس مرو،در خلوت هر کس مرو
گویی که دانم، پس مرو،گر آگه از راهی بگو

غمخوار دل ای مه نه ای، از درد من آگه نه ای
والله نه ای، بالله نه ای، از دردم آگاهی بگو

در خلوت من سرزده، یکره درآ ساغرزده
آخر نگویی: سرزده از من چه کوتاهی؟بگو


من عاشق تنهایی ام، سرگشته ی سودایی ام
دیوانه ی رسوایی ام، تو هرچه می خواهی بگو