مثل آن شبنم که نورانی شد و پرپر زنان
رفت و با خورشید پیوست، می خواهم تو را

مثل آن پیچک که در توفان جنگلهای زرد
خویش را بر شاخ سبزی بست، می خواهم تو را

مثل آن چشمه که با اندیشۀ دریا شدن
ناگهان از خاک بیرون جست می خواهم تو را

نیستم قانع به این دیدارهای بیش و کم
قصه را کوته کنم، دربست می خواهم تو را

پس بسازید رهی را که کنون
تا ابد سوی صداقت برود

و بکارید به هر خانه گلی
که فقط بوی محبت بدهد!

سیّد حسن نیّرزاده نوری

علیک سلام

چون شب آمد همه را دیده بیارامد و من
گفتی اندر بن مویم سر نشتر می‌شد

آن نه می‌بود که دور از نظرت می‌خوردم
خون دل بود که از دیده به ساغر می‌شد

از خیال تو به هر سو که نظر می‌کردم
پیش چشمم در و دیوار مصور می‌شد

چشم مجنون چو بخفتی همه لیلی دیدی
مدعی بود اگرش خواب میسر می‌شد