بای

سلام

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

مي خواهم آسمان را لمس كنم
با نردباني از عشق
مي خواهم پرواز كنم
پرواز كنم و بالا بروم
مي خواهم ستاره اي بچينم
تا قلبم را روشن كند
مي خواهم بر صورت ماه بوسه بزنم
و آنرا درشبي سياه ببوسم
اما من نمي توانم هر كاري انجام بدهم
ولي اين مرا ناراحت نمي كند
من فقط يك انسان هستم
اما اين هم خيلي بد نيست:
روشن ترين ستاره ها و ماه ها
و آبي ترين آسمان ها
هميشه نزديك من هستند
زيرا خداوند هميشه كنار و نزديك من است...

بارانــي مــورب

در نيــمروزي آفتــابــي...

هيــچ اتفــاقي نيــافتــاده اســت

تنــها تــو رفتــه اي

امــا مــن

قســم مــي خــورم کــه ايــن بــاران

بــارانــي معــمولي نيســت

حتمــا جــايــي دور

دريــايــي را بــه بــاد داده انــد...

دل است دیگر
خســـته ميشود، بــــی حوصله میشود
از روزگار، از آدمــــــها، از خودش، از اين قابها،از اثبات،
از توضيح...
از کلماتی که رابطه ها را به تلخی میکشد
از اين همه مهـــربانی كردن و نا مهربانی دیدن
سلام تصـــنعی شنيدن
از سنگ صبـــور بودن و آخر هم مُهر سنگ بودن خوردن
از زهــــــر حرف هایی
که تا آخـــــــر عمر آدم را می آزارد.
كــم آورده‌ام
خسته‌ام
از اين همه خواستن ها و نشدن ها
از اين كه ديگر توان قـــــــــوی ماندن نیست
آرامش میخواهم...
قــرار می خواهم...

بزرگ که میشوی
غصه هایت زودتر از خودت
قد میکشند،
دردهایت نیز!
غافل از آنکه لبخندهایت را
در آلبوم کودکیت
جا گذاشته ای...
شاید بزرگ شدن
اتفاق خوبی نباشد!