نه جسارتِ ابراهیم در من است
که اسماعیلم را به قربانگاه ببرم
و نه صبوری ایوب
که یوسفم را چشم انتظار بنشینم
و نه شانس محمد
که آیه هایِ عشق بر من ببارد,
نمی دانم از چه روست
که این همه آیه بر من نازل می شود
تا به قربانگاه ببرم صبری را که
برایِ آمدنت پیشه کرده بودم ... !

زبانم چه الکن شده است این روزها
وقتی نگاهت می کنم
هزار حافظ و سعدی در من
غزل می سرایند
و سکوتم
...دیوانی می شود
پر از شعرهایِ مفاخر
و من چه خوشبختم
آنگاه که تمام شاعران
برایِ دلِ من شعر می سرایند ... !

تو را در قابِ کدام سپیدیِ این زمستانِ سیاه
به تصویر کشیده اند
که نه محو میشوی و نه نمایان
سپیدی ات روشنیِ برف را به سخره گرفته است
آن چنان که گرمیِ وجودت ,
زمستان را
ای از نسلِ آفتاب و آئینه...

آفتاب را به آسمان دوخته ام
زمستان را برایِ رفتنش قسم داده ام
بلکه از بهار
شکفتنت را به تماشا بنشینم
ای در من
اشتیاقِ شکوفائیِ
هزار آرزویِ بر خواب رفته...