گفتمش: حالت دل در غم گیسوی تو چیست؟
دست بر زلف زد و گفت: پریشان تر از این

گفتمش: پیش رخت دیده چه حالت دارد؟
در رخ آینه خندید که حیران تر از این

گفتمش کفر سر زلف تو عالم بگرفت
گفت: درشهر که دیده است مسلمان تر از این

گفتمش: شیوۀ رفتار تو در گلشن چیست؟
سرو را کرد اشارت که خرامان تر از این

گفتمش: با رخ تو ماه چه نسبت دارد؟
گفت حرفی نشنیدیم پریشان تر از این

گفتم: ای دوست لبت را به چه تشبیه کنم؟
جانب گل نظر افکند که خندان تر از این

گفتمش: وقت سخن با تو چسان باید بود؟
جامه از تن بدر آورد که عریان تر از این

گفتم: از هجر تو جان برلب پروانه رسید
گفت: جز شمع ندیدیم گران جان تر از این

محمدعلی مجاهدی ( پروانه )

طبع‌ خاكي‌ بنه‌ و چاك‌ بر افلاك‌ انداز
مرغ‌ كز دام‌ برآيد چه‌ بود بامي‌ چند؟

شيخ‌ را باك‌ گر از طعنه‌ خاصان‌ نبود
من‌ چه‌ باكم‌ بود از سرزنش‌ عامي‌ چند

آتشي‌ بر سر اين‌ كوي‌ برافروخت‌ نشاط
در نگيرد ولي‌ از شعله‌ او خامي‌ چند

نشاط اصفهانی

چون گهر اشک من راه نظر چست بست
چون نگرد در رخت دیدهٔ گریان من ؟

هر در عشقت که دل داشت نهان از جهان
بر رخ زردم فشاند اشک درافشان من

شد دل بیچاره خون، چارهٔ دل هم تو ساز
زانکه تو دانی که چیست بر دل بریان من

گر تو نگیریم دست کار من از دست شد
زانکه ندارد کران، وادی هجران من

هم نظری کن ز لطف تا دل درمانده را
بو که به پایان رسد راه بیابان من

هست دل عاشقت منتظر یک نظر
تا که برآید ز تو حاجت دو جهان من

تو دل عطار را سوختهٔ خویش‌دار
زانکه دل سنگ سوخت از دل سوزان من

غیــرنطـــق و غیــر ایمــا و سجــــل

صـــد هــزاران ترجمــان خیــزد ز دل