salaaaaaaaaaaam

سلام

اوپرسید : آیا خداوند هر چیزی را که وجود دارد ، آفریده است ؟



دانشجویی شجاعانه پاسخ داد : بله.



استاد پرسید : هر چیزی را ؟



پاسخ دانشجو این بود : بله هر چیزی را .



استاد گفت : در این حالت ، خداوند شر را آفریده است . درست است ؟

زیرا شروجود دارد .



برای این سوال ، دانشجو پاسخی نداشت و ساکت ماند .

استاد از این فرصت حظ برده بود که توانسته بود یکبار دیگر ثابت کند

که ایمان و اعتقاد فقط یک افسانه است .



ناگهان ، یک دانشجوی دیگر دستش را بلند کرد و گفت : استاد ، ممکن است که

از شما یک سوال بپرسم؟



استاد پاسخ داد : البته .



دانشجو پرسید : آیا سرما وجود دارد ؟



استاد پاسخ داد : البته ، آیا شما هرگز احساس سرما نکرده اید ؟



دانشجو پاسخ داد : البته آقا ، اما سرما وجود ندارد .

طبق مطالعات علم فیزیک ، سرما عدم تمام و کمال گرماست . و شئی را تنها

در صورتی می توان مطالعه کرد که انرژی داشته باشد و انرژی را انتقال دهد .

و این گرمای یک شئی است که انرژی آن را انتقال می دهد .

بدون گرما ، اشیاء بی حرکت هستند ، قابلیت واکنش ندارند .

پس سرما وجود ندارد. ما لفظ سرما را ساخته ایم تا فقدان گرما را توضیح دهیم .



دانشجو ادامه داد : و تاریکی ؟



استاد پاسخ داد : تاریکی وجود دارد .



دانشجو گفت : شما باز هم در اشتباه هستید ، آقا .

تاریکی فقدان کامل نوراست . شما می توانید نور و روشنایی را مطالعه کنید ،

اما تاریکی را نمی توانید مطالعه کنید. منشور نیکولز تنوع رنگهای مختلف را

نشان می دهد که در آن طبق طول امواج نور ، نور می تواند تجزیه شود .

تاریکی لفظی است که ما ایجاد کرده ایم تا فقدان کامل نور را توضیح دهیم .



و سرانجام دانشجو پرسید : و شر ، آقا ، آیا شر وجود دارد ؟ خداوند شر را

نیافریده است . شر فقدان خدا در قلب افراد است ، شر فقدان عشق ، انسانیت

و ایمان است . عشق و ایمان مانند گرما و نور هستند . آنها وجود دارند .

فقدان آنها منجر به شر می شود .



و حالا نوبت استاد بود که ساکت بماند .

نام این دانشجو آلبرت انیشتین بود

چرا از مرگ می ترسید ؟

چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید؟

مپندارید بوم ناامیدی باز
به بام خاطر من میکند پرواز

مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است
مگویید این سخن تلخ و غم انگیز است

مگر می، این چراغ بزم جان مستی نمی آرد
مگر این می پرستی ها و مستی ها

برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست ؟
مگر افیون افسونکار

نهال بیخودی را در زمین جان نمی کارد
مگر دنبال آرامش نمی گردید

چرا از مرگ می ترسید ؟

کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید
می و افیون فریبی تیز بال وتند پروازند

اگر درمان اندوهند
خماری جانگزا دارند

نمی بخشند جان خسته را آرامش جاوید
خوش آن مستی که هوشیاری نمیبیند

چرا از مرگ می ترسید ؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید ؟

بهشت جاودان آنجاست
گر آن خواب ابد در بستر گلوی مرگ مهربان آنجاست

سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است
همه ذرات هستی محو در رویای بیرنگ فراموشی است

نه فریادی، نه آهنگی، نه آوایی
نه دیروزی، نه امروزی، نه فردایی

جهان آرام و جان آرام
زمان در خواب بی فرجام

خوش آن خوابی که بیداری نمیبیند !
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید

در این دنیا که هر جا هر که را زر در ترازو زور در بازوست
جهان را دست این نامردم صد رنگ بسپارید

که کام از یکدگر گیرند و خون یکدگر ریزند
درین غوغا فرو مانند و غوغا ها بر انگیزند

سر از بالین اندوه گران خویش بردارید !
همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آرید

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید ؟
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟

چرا از مرگ می ترسید ؟


فریدون مشیری