موج ز خود رفته رفت
ساحل افتاده ماند .
این، تن فرسوده را،
پای به دامن کشید؛
و آن سر آسوده را،
سوی افق ها کشاند .
ساحل تنها، به درد
در پی او ناله کرد:
" موج سبکبال من،
بی خبر از حال من،
پای تو در بند نیست !
بر سر دوشت، چو من،
کوه دماوند نیست !
« هستم اگر می روم » ! خوشتر ازین پند نیست .
بسته به زنجیر را لیک خوش آیند نیست . "
ناله خاموش او، در دلم آتش فکند
رفتن؟ ماندن؟ کدام؟ ای دل اندیشمند ؟
گفت : - "به پایان راه، هر دو به هم می رسند ! "
عمر گذر کرده را غرق تماشا شدم ،
سینه کشان همچو موج، راهی دریا شدم
هستم اگر میروم، گفتم و رفتم چو باد
تن، همه شوق و امید، جان همه آوا شدم
بس به فراز و نشیب، رفتم و باز آمدم،
زآن همه رفتن چه سود؟ خشت به دریا زدم !
شوق در آمد ز پای، پای درآمد به سنگ
و آن نفس گرم تاز، در خم و پیچ درنگ؛
اکنون، دیگر، دریغ، تن به قضا داده است !
موج ز خود رفته بود، ساحل افتاده است !

فریدون مشیری

به سینه ی می زندم سر،دلي كه كرده هوايت

دلي كه كرده هواي كرشمه هاي صدايت



نه يوسفم،نه سياوش،به نفس كشتن و پرهيز

كه اورد دلم اي دوست!تاب وسوسه هايت



تو را ز جر گه ي انبوه خاطرا ت قديمي

برون كشيده ام و دل نهاده ام به صفايت



تو سخت و دير به دست امدي مرا و عجب نيست

نمي كنم اگر اي دوست!سهل و ساده رهايت



گره به کار من افتاده است از غم غربت

كجاست چابكي دست هاي عقده گشايت؟



به كبر شعر مبينم كه تكيه داده به افلاك

به خاكساري دل بين كه اوفتاده به پايت



«دلم گرفته برايت » زبان ساده ي عشق ست

سليس و ساده بگويم: «دلم گرفته برايت »

:-<

کاش می شد امروز بگذرد

برود بشود جزئی از گذشته

بشود خاطره

...

انوقت شاید این قدر احساسم آزارم ندهد

شاید دلم تنگ شود برای امروز..

....

آنقدرها هم عجیب نیست...

نشده گاه دلت برای خاطره ای خاکستری تنگ شود...!