کاش در آتش حسرت نگدازد چون شمع
آنکه در آتش غم سوخت چو پروانه مرا

گر نگشتی به مراد دلم ای چرخ مگرد
بی نیاز از تو کند گردش پیمانه مرا

عاقلان عیب من از باده پرستی مکنید
عالمی هست در این گوشه ی میخانه مرا

مستم ای رهرو هشیار خدا را مددی
یا به میخانه رسان یا به در خانه مرا

یاد از آن شب که به دیوانگی ام قهقه زد
ریخت آن سلسله ی زلف چو بر شانه مرا

کرم حلزون ممنوع تولید شد غمت نباشه

بعضی کتاب‌ها مظلوم‌اند انگار. مهجورند. می‌توانند برای یک عمرِ آدم حرف داشته باشند، فکر داشته باشند، برنامه‌ی عملی داشته باشند، می‌توانند افق بدهند به نگاهِ آدم، قدّ نگاهِ آدم را بلند کنند. امّا کسی آن‌ها را جدّی نمی‌گیرد. می‌دانی رفیق! بعضی کتاب‌ها حرف‌شان حق است امّا کسی باورشان نمی‌کند.

وَ قال الرّسول ربّ اِنّ قومی اتّخذوا هذا القرآنَ مهجوراً (فرقان/30)


* ذلک الکتاب لاریب فیه... (بقره/2)