می شناسمت بانو!
با این که دور نشسته ای
به خیالت رنگ ها را نمی شناسم
هی از بی رنگی رویاهایم حرف می زنی
ببین چه طیفی دارد منشور چشمانم:

قرمز قرینۀ عشق است
آغاز نام تو
نارنجی غروب نقاشی های من بود بی هیچ پرنده ای
زرد تب لرز رفتنت
سبز را همیشه به خواب دیده ام
تا تو بیدارم کنی
سفید را پدرم به خاک برد
تا سیاه را همیشه مادرم بپوشد
آبی آسمان نقاشی های تو بود و
نیلی چشمانت که دیگر نیست

دیگر چه بگویم
که بنفش ِ دستانت را در غبار از یاد برده ام ... !/

آتشکده اهل بهشتم من و جزء اين
هر کس که نظر داشت به پای نظرش سوخت

شيطان عددی نيست که آتش بزند ..... هان
سودای مرا داشت به سر ، هر که سرش سوخت

ققنوس هم از جنس همين شب پرگان بود
ديوانه خورشيد که شد بال و پرش سوخت

تنها نه فقط خانه زهرا و علی .... نه
هر خانه که با عشق در آميخت درش سوخت

شاعر خبر تازه ای از عشق شنيد و
تا خواست کلامی بنويسد خبرش سوخت

به به به به

با من که به چشم تو گرفتارم و محتاج

حرفی بزن ای قلب مرا برده به تاراج



ای موی پریشان تو دریای خروشان

بگذار مرا غرق کند این شب مواج .. "فاضل نظری"

بر آستانه تسلیم* سر بنه حافظ
که گر ستیزه کنی روزگار بستیزد

...

*آستانه تسلیم= درگاه گردن نهادن.